En hoe nu verder


6 juni 2017 is na een lijdensweg van 3 maanden op 58 jarige leeftijd mijn man overleden.
Hij had COPD, gold 4, was de laatste jaren alleen nog maar aan vechten en worstelen, omdat hij in zijn hoofd meer wilde dan zijn lichaam nog aan kon.
15 maart jl werd hij opgenomen met wat wij dachten een COPD aanval, een heftige, maar na foto's bleek hij een klaplong te hebben, mijn eerste gevoel zei me dat hij niet meer naar huis zou komen, maar wat daar allemaal nog tussen zat had niemand kunnen voorspellen.na 4 klaplongen en 5 mega grote operaties heeft hij uiteindelijk kunnen overgeven wat onvermijdelijk was.
Als medium weet ik dat je als je over gaat naar een plek gaat waar het goed is, je mag uitrusten van het leven dat je hier hebt gehad, en dat is wat ik hem zo ontzettend gunde, RUST, voor hem, maar ook voor mezelf.
Dat is ook wat ik nu ervaar, blij voor hem dat er een einde is aan het leven met alleen maar vechten en worstelen en weer onder de vleugels is van zijn moeder.
Dat we elkaar aan die kant weer gaan zien ben ik van overtuigd.
Is het dan zo dat ik hem niet mis?? natuurlijk mis ik hem ook, heb ik mijn momenten, maar de zorg die van me is afgevallen weegt ook zwaar.
Ben mijn eigen plekje aan het creëren, alles wat donker was, omdat hij ervan hield, is inmiddels wit en vrolijke kleur aangebracht in accessoires.
Mijn leven stopt hier niet, ik ga verder, niet omdat ik moet, maar omdat ik wil.
Op zijn crematie heb ik het volgende stukje gelezen en daar sta ik nu nog meer achter dan ik toen al deed

En dan is het stil

De dood is niets
Het telt niet
Je bent alleen een andere kamer ingegleden
Er is niet gebeurd

Ik ben ik en jij bent jij
En het leven dat we samen leefden
blijft onveranderd en onaangeraakt
Wat we voor elkaar zijn zullen we blijven

Als ik met je wil praten
zal ik dat doen zoals we dat altijd deden
zal niet verdrinken in verdriet
maar de mooie dingen herinneren

Je naam blijft de betekenis houden die het altijd had
Ik zal hem met liefde en zonder moeite uitspreken

Is je dood dan alleen een te verwaarlozen pech
Waarom zou je uit mijn gedachten zijn, alleen maar omdat je uit zicht bent
Je zit in mijn hart en daar zul je altijd blijven

Liefs,
Dit

8 Reacties

Reputatie 3
Beste Dit.

Mijn medeleven,met het afscheid moeten nemen,
van je man,een strijd gestreden,met alles wat nog
in hem was.
Hij zal altijd bij je zijn,op de ""paden"" die je nog mag
belopen, in je leven.
Ik heb in de nacht van 21 op 22 December 2013,afscheid
moeten nemen van mijn vrouw.
Nu na drie en een half jaar,heb ik kunnen aanvaarden,
dat mijn vrouw,van mij is heengegaan.
Door een uitspraak van haar,is dat gekomen.
Het is zoals het is,en het komt zoals het komt.
Het is zoals het is:
De dokter vroeg aan haar,wat wil je nog,
beter worden,dokter.
Je zal iedere dag,wat moeten inleveren.
Heb je dat gehoord johan
ik hoorde haar zeggen,jij kan er niets aan doen,
en ik kan er niets aan doen,ik heb geen keus meer.
Het is zoals het is.
Het komt zoals het komt:
Als een dief in de nacht,is de kanker haar lichaam
binnen gedrongen,en heeft al haar kracht en energie,
vernietigd,daardoor moesten we afscheid van elkaar
nemen,en dat aanvaarden.
Het komt zoals het komt.
Op de vleugels van haar verlangen,is ze gegaan naar
haar moeder en schepper.
Het troost mij,met de gedachten,er is er altijd een,die mij verwacht,
en op mij wacht.
Nu zit ik weleens op een bankje aan haar graf,
en luister naar het mooie gefluit van de vogels.
Dat bracht mij,tot het volgende gedicht:

De vogels Fluiten
Terwijl jij hier ligt
Voor mij werd het ""donker"'
Voor jou werd het ''Licht"
Jij zorgden voor allen
Bij leven en rouw
Het zijn nu de vogels
Die fluiten voor jou.

Heel veel sterkte,
in de dagen die komen gaan.

johan.
dank je wel Johan
Heel erg mooi geschreven! Ik herken mij hier zo in! Mijn man is 1 jaar geleden overleden na bijna 2 jaar ziek te zijn geweest op 59 jarige leeftijd!
Heel veel sterkte!

X Jolanda
Ik kan alleen maar zeggen Sterkte. Zelf ben ik er nog niet uit in 2010 is mijn man gestorven
op onze trouwdag 55 jaar En op een cruise in Griekenland morgens feliciteerde hij mij nog
en s,middags was hij dood.De bootarts was nalatig hij zei dat komt door het ijs wat in Uw drankje
zit Maar het bleek een gesprongen darm Geen afscheid kunnen nemen vreselijk
Na 14 dagen komt hij dan in Holland en is hij verkeerd gebalsemd dat had de Dela nog nooit
mee gemaakt al met al een vreselijke tijd .Maar we moeten door en het gaat redelijk
Hallo allemaal,
Ik denk ook dat de dood niet het laatste is, echter heb ik een andere kijk hierop.
Daar ik vaak de bijbel lees ben ik dit tegengekomen.

"Verbaas je daar niet over, want de tijd komt dat alle mensen die in de herinneringsgraven zijn, zijn stem zullen horen en tevoorschijn zullen komen."

Johannes 5:28, 29

Ik haal hier toch kracht uit.

Ernst
Reputatie 1
Lieve allemaal,

Vandaag 2 weken geleden op 31-12-2017 is mijn vader op 76 jarige leeftijd overleden,sindsdien staat de wereld voor mij stil....
Mijn moeder is na een ziekbed van 2 jaar in 2014 overleden aan COPD en precies een maand daarna is mijn vader ingestort en is zijn gezondheid ook langzaam achteruit gegaan,ook mijn vader had COPD gold 4 dat is het laatste stadium.

Ik heb destijds samen met mijn vader voor mijn moeder gezorgd en toen na het overlijden van mijn moeder mijn vader instortte ging ook voor hem de zorg door en heb ik nooit kunnen rouwen om mijn moeder,ik liet het niet toe omdat ik er voor mijn vader moest zijn.

Begin juli brak hij door een val zijn heup,hij ging daarna revalideren in een verpleeghuis maar door allerlei complicatie's en zelfs 2 x op sterven te hebben gelegen werd duidelijk dat hij niet meer terug kon naar zijn geliefde huisje,toen heeft hij de moed op gegeven want een verpleeghuis vond hij maar niets.

Vanaf begin november woonde hij in het verpleeghuis,dmv een rollator en een elektrische rolstoel voor de lange afstanden probeerde hij er toch wat van te maken maar leverde met zijn gezondheid wekelijks in.
De laatste 2 weken van zijn leven had hij hevige pijnen in zijn maagstreek waardoor hij continu in het ziekenhuis lag,veel onderzoeken gedaan maar ze hebben de oorzaak niet kunnen vinden.
Op 31-12-2017 zakte hij in het ziekenhuis op de toilet in elkaar en overleed.

Sindsdien staat voor mij de wereld stil,mijn gevoel is volledig geblokkeerd en er komt niets uit mijn handen.
In de week na zijn overlijden moesten we alles regelen,maar behalve de uitvaart moesten we ook de sleutel van zijn geliefde huisje inleveren(dit stond al 4 weken gepland) en zijn kamer in het verpleeghuis moest leeg.
In 1 week tijd was ik niet alleen mijn vader maar ook mijn thuis kwijt,mijn plekje en geboorte dorp om naar toe te gaan omdat ik zelf 150 km verderop woon.

Het lijkt wel of de rouw om allebei mijn ouders nu als een zwarte deken over mijn heen is gevallen,ik wil iedere ochtend de positieve dingen van de dag zien maar het lukt me gewoon niet.
Ik ben de 2e dag na de uitvaart begonnen met werken en doe dat op de automatische piloot omdat ik weet dat als ik thuis blijf ik ga instorten en dat wil ik niet,ik wil de sterke vrouw blijven die ik al die jaren was,ook voor mijn man en kinderen maar wat heb ik het zwaar.

Het is een lang verhaal maar ik moest het even van mij af schrijven en hoop dat jullie er begrip voor hebben.

Liefs Heidi
Reputatie 3
Beste Heidi.

Wat moedig en flink van je,dat je jou gevoelens door al het
gebeurden,met ons wil delen.In mijn spiritueel beleven,
geloof ik,dat je ouders er altijd voor je zullen zijn,en je zullen
troosten en bemoedigen,en je steunen in die dagen,dat het
met de herinnering aan je ouders,even moeilijk voor je zal
zijn.
Welke woorden,door mij hier geschreven,kunnen jou verdriet
overbruggen.
Heel veel sterkte.
johan.
Reputatie 1
Lieve Heidi,
Het eerste dat mij opvalt is de vaart waarmee jij jouw zo intens ingrijpende rouwproces aan lijkt te willen pakken...
Maar ik lees, jarenlang zo heel veel zorgen voor... en dan ineens is het allemaal voorbij en blijf je achter met achterlating van zoveel dat je lief en ,vooral ook, vertrouwd was.
'' Het tuinpad van m,n vader....'' Het nummer van Wim Sonneveld? Ken je het? Dat vertrouwde....ineens weg. Dat hakt erin.
Je bent, na jaren van zorg, zomaar ineens ontwortelt.
En dan zet je jezelf op in ,n automatisme dat ervoor zorgt dat alles welliswaar keurig geregeld wordt maar voor emotie is er geen ruimte.... niet echt.

Dat is wat ik in jouw verhaal lees. Het baken. De steunpilaar die overeind moet blijven..... kost wat kost. Angst voor totale ontreddering?


Weet je? Als ik jouw verhaal lees dan voel ik een enorm respect voor de taak en de wijze die jij gekozen hebt om er voor jouw ouders te zijn. Grote bewondering heb ik daarvoor!
Maar naast dat respect dat ik voel lees ik daarbij ook bedroevend weinig zorg voor ,wat ik noem, nummer 1....jezelf.
En die is zich nu aan het roeren.... dat is ,denk ik, wat je voelt.
Er is een tijd voor alles....en ik hoop zo dat jij dat proces van teruggaan naar jouw gevoel, jouw verdriet JOUW leven (!) niet langer uit de weg gaat door die ,ooit zinnige automatische piloot in stand te houden.

Het is nog maar zo kort geleden dat jouw leven zo ingrijpend veranderde. Je zoveel kwijtraakte...Verwacht niet zoveel van jezelf..... Het moet zo zwaar zijn (geweest) voor je....
Geen mens ondergaat dit ''zomaar even'' Dus geef jezelf asjeblieft wat je je ouders al die tijd gegeven hebt. Zorg , aandacht... Liefde . .Zoek er goede hulp bij desnoods.... Maar zoek je weg terug...Dat kan nu! Het ''werk'' is gedaan.
Ik denk zomaar dat jouw ouders niet anders gewild zouden hebben ?

Ik wens je kracht, warmte en liefde toe!

Reageer

    Cookies

    DELA maakt gebruik van cookies om het gebruik van de website te analyseren, om het mogelijk te maken content via social media te delen en om de inhoud van de site en advertenties af te stemmen op uw voorkeuren. Deze cookies worden ook geplaatst door derden. Door deze melding weg te klikken of gebruik te blijven maken van deze site stemt u hiermee in. Klik anders op meer informatie.

    IK GA AKKOORD Cookie instellingen