Een jaar terug


Lieve mensen,

Hoe beleefde jullie de laatste week voordat het een jaar geleden is dat partner was overleden?
Ik merk dat de laatste week van zijn leven als een film weer door me hoofd gaat. Ook mijn fut is een beetje weg.
Elke dag denk ik wel van toen deden we dat en toen was er dat.
Ik.merk ook dat ik weinig emotie toe laat maar toch snel een kort lontje.
het is as donderdag een jaar terug ik hoop het gewoon Door te komen.
Hoe beleefde jullie dat?

14 Reacties

Hallo

Nog een paar weken dan is mijn vader een jaar overleden. Morgen is hij jarig of zou hij jarig zijn. En ik merk dat ik vandaag de hele dag uit mijn doen ben. Vorig jaar was ik met mijn zusjes en zwager bij mijn vader om zijn verjaardag te vieren en dat was het laatste moment dat k hem zag . Vier weken ongeveer na zijn verjaardag stierf mijn vader. Ik merk ergens vandaag van goh we kunnen niet mijn vaders verjaardag vieren. Ik weet dat ik morgen heel verdrietig zal zijn . Ik ken mezelf heel goed. Ik zat wel te denken wat zal ik doen. Met zijn verjaardag : liedjes beluisteren van zijn crematie. Of maak ik er een vrolijke dag van omdat ik ergens weet dat mijn vader zijn verjaardag heel erg belangrijk vond en ook de verjaardagen van mij en mijn zusjes erg belangrijk vond. Ik denk echt van ...wat zal ik doen?

Ik merk wel dat ik ergens chagrijnig ben dat wel maar ik merk ook dat ik erg open ben ..ik ben op stap geweest vandaag ..moest een boek ophalen en wat boodschappen halen en even wat gaan shoppen ( dingetjes wat betreft toiletartikelen en schoonmaakartikelen ) Dus vandaag buiten wat dingetjes gedaan en ik merk dat mensen op mij reageren omdat ik ook mild ben en ook open sta voor mensen en als ik vertel omdat iemand bij de bushalte sta dat morgen mijn vader jarig zou zijn en het nog geen jaar geleden is dat hij is overleden dan zie je de persoon heel vriendelijk op mij reageren. Het gekke is dat ik dan zo spraakzaam ben ergens, dus in de winkels maak ik een babbeltje met mensen en ja dan komt mijn vader ter sprake..Best gek omdat ik helemaal niet zo ben dat ik te koop loop met hoe ik me voel tegenover onbekenden . Dus ik ben best chagrijnig maar ook erg open en milder..Chagrijnig ben ik dan als het eventjes niet meezit maar dan herpak ik mezelf wel ...
Het enge is wel dat ik vandaag even dacht van goh ik voel me verdrietig. Hoe komt dat zo? O ja hij zou morgen jarig zijn. Ik denk dan ook aan de weken die nog moeten komen en dat het dan zijn eerste sterfdag zal zijn. Ik kijk daar wel erg tegenop. Nu ga ik gewoon ja klinkt raar maar even verstand op nul en gewoon verdrietig zijn. Gewoon even niks doen en verdriet laten komen ...morgen zie ik wel wat ik ga doen . Maar ik heb ergens voor mezelf besloten die pijn dat verdriet laat ik gewoon komen...vandaag. Ik heb even geen zin om te koken..heb al wat gegeten maar gewoon geen zin om te koken ..ook even het huishouden even laten zitten..dat kan ook nog na morgen...gelukkig heb ik vrije dagen dat scheelt wel...maandag pas weer aan het werk..
En rond zijn sterfdag heb ik ook vrije dagen. Dat heb ik expres gedaan want ik wil tijd aan mezelf besteden. Ik wil mijn verdriet niet wegstoppen ..ik wil het gewoon uiten en gewoon even rond zijn verjaardag en zijn eerste sterfdag even niks doen...verdrietig zijn echt heel verdrietig zijn ..even niks aan mijn hoofd...
Jane wat heb je dit mooi beschreven. Ik.lees ook wel mezelf er een beetje in. Maar jij heel veel sterkte .
Het is al heel lang geleden dat mijn ouders zijn overleden,maar er gaat bijna geen dag voorbij dat ik niet aan hun denk,het gemis wordt steeds erger naarmate je ouder word.Eigenlijk is het ook wel normaal dat je aan je familie denkt als ze er niet meer zijn dat hoort bij het leven denk ik dan maar,het zou ook niet goed zijn als er geen herinnering is het hoort er gewoon allemaal bij.
Ik wens een ieder heel veel sterkte in moeilijke tijden.
Jane en Esther,
Mooie beeldende woorden en zo herkenbaar wat jullie ervaren in deze niet zo fijne periode. Ook ik heb teveel dierbare verloren afgelopen jaren en ook ik kwam die periode tegen van de 1e keer, 2e keer en alle keren erna en die deden allemaal pijn. Natuurlijk niet altijd je vriend maar TIJD verzacht wel maar niet alles en eerlijk gezegd dat zou ik dat ook helemaal niet willen. Ze mogen absoluut niet uit mijn hart, herinnering.
Wat ik gedaan heb en misschien helpt het jullie ook is. Ik heb de voicemail dus de stem van mijn broer bewaard want het eerste wat je eigenlijk vergeet is de stem van je dierbare. Hoe klonk die ook alweer? Op elk moment van de dag, week, maand luister ik naar zijn voicemail en vertel alle belevenissen die ik beleefd heb of ga beleven. Ik feliciteer hem met zijn verjaardag of nieuwtjes wat er allemaal in de wereld gebeurd. Het helpt echt (in ieder geval mij) want op moment dat ik zijn stem hoor komen er allerlei beeldende herinneringen naar boven in mijn hoofd. Ik heb dan heerlijk verdriet en huil maar ik lach ook om alle beelden die er zijn. Het mooiste is dat ik het kan doen op elk moment van de dag en heel privé niemand is dan in de buurt en ik hou het allemaal voor mezelf.

Tja die tijd!! is eerst je vriend maar naarmate die verstrijkt lijkt het wel of het je vijand wordt. De omgeving om je heen of de gemeenschap gunt jou het verdiet en je rouw maar het moet niet te lang duren want alles MOET door dus jij ook is mijn ervaring. Men is altijd wel begripvol maar niemand begrijpt je echt totdat het ze zelf overkomt dan worden dingen herkenbaar en heeft men begrip. Dus pak je tijd en doe wat jij denkt wat goed is voor jou om door deze periode heen te komen.

Jullie heel veel sterkte en wijsheid
het eerste jaar was de herinnering bij mij ook heel heftig aanwezig. Iedere keer kwam er ook bij mij weer boven van: toen waren we dit aan het doen, toen dat. Zeker omdat de laatste drie weken van ons leven samen zo intens waren... we waren tot prins en prinses carnaval in ons dorp en we zaten echt met ons hoofd in de wolken. En toen plots was hij er niet meer, zonder enige aanleiding of waarschuwing vooraf. En nu dit jaar is mijn zoon jeugdprins en de herinneringen komen ook weer heel hard naar boven. En ik weet dat zeker aswoensdag een heel zware dag voor ons zal worden, zelfs nu nog, vier jaar later. Mijn man is destijds op aswoensdag gestorven en die dag heeft voor mij meer betekenis dan de datum zelf.
Bij mij is het nog vrij recent. Papa is in december overleden. Het laatste jaar was heel heftig. Pa had dementie en dit was in 2016 verergerd na een longontsteking en een delier wat hij daarbij kreeg. Na de opname in het ziekenhuis is hij naar een gesloten afdeling gegaan. Ik ging er zo veel mogelijk naartoe en regelde alles. Met mijn oudere broers had pa geen contact meer en hij heeft mij laten beloven hen niets te laten regelen. Mijn jongere broertje is minderjarig en mocht niet teveel belast worden naar mijn mening. Het was en is voor hem al moeilijk genoeg om zijn vader steeds achteruit te zien gaan. Pas nu krijg ik de tijd om alles een plaatsje te geven en komt de man met de hamer. De feestdagen waren niet zo moeilijk als ik gedacht had, die heb ik in een roes beleefd. Ik zie wel heel erg op tegen vaderdag en zijn verjaardag in september......
Op 23 mei 1974 verloren een kindje hemelvaartdag hoe verzin je het ?
Elk jaar rond 23 mei heb ik een paar rot dagen...dan nog eens op hemelvaartdag omdat dat elk jaar wel op een andere datum valt.
Ik sta er mee op en ga er mee naar bed, maar heb ondertussen wel geleerd dat dit alles bij het verlies hoort.
Als ouder heb je je kind niet te verliezen....en toch denk ik ipv een zwarte rand nu terug maar met een gouden rand.
Deze dagen blijven moeilijk maar zijn ondanks alles zo trots dat we toch al was het maar even haar ouders mochten zijn.
Sterkte zeker de komende tijd en blijf praten ...,zolang er iemand over hem praat is hij ondanks het gemis aanwezig !
Groetjes Mieke
Casey55 schreef:

Jane en Esther,
Mooie beeldende woorden en zo herkenbaar wat jullie ervaren in deze niet zo fijne periode. Ook ik heb teveel dierbare verloren afgelopen jaren en ook ik kwam die periode tegen van de 1e keer, 2e keer en alle keren erna en die deden allemaal pijn. Natuurlijk niet altijd je vriend maar TIJD verzacht wel maar niet alles en eerlijk gezegd dat zou ik dat ook helemaal niet willen. Ze mogen absoluut niet uit mijn hart, herinnering.
Wat ik gedaan heb en misschien helpt het jullie ook is. Ik heb de voicemail dus de stem van mijn broer bewaard want het eerste wat je eigenlijk vergeet is de stem van je dierbare. Hoe klonk die ook alweer? Op elk moment van de dag, week, maand luister ik naar zijn voicemail en vertel alle belevenissen die ik beleefd heb of ga beleven. Ik feliciteer hem met zijn verjaardag of nieuwtjes wat er allemaal in de wereld gebeurd. Het helpt echt (in ieder geval mij) want op moment dat ik zijn stem hoor komen er allerlei beeldende herinneringen naar boven in mijn hoofd. Ik heb dan heerlijk verdriet en huil maar ik lach ook om alle beelden die er zijn. Het mooiste is dat ik het kan doen op elk moment van de dag en heel privé niemand is dan in de buurt en ik hou het allemaal voor mezelf.

Tja die tijd!! is eerst je vriend maar naarmate die verstrijkt lijkt het wel of het je vijand wordt. De omgeving om je heen of de gemeenschap gunt jou het verdiet en je rouw maar het moet niet te lang duren want alles MOET door dus jij ook is mijn ervaring. Men is altijd wel begripvol maar niemand begrijpt je echt totdat het ze zelf overkomt dan worden dingen herkenbaar en heeft men begrip. Dus pak je tijd en doe wat jij denkt wat goed is voor jou om door deze periode heen te komen.

Jullie heel veel sterkte en wijsheid


Ik herken dit ook Casey. Ik had het heel erg sterk dat ik zei heel hardop in mijn huis: Papa jij bent er niet meer maar zo snel kom je niet van mij af. Ik weigerde hem te zien als iemand die er niet meer was. Verstandelijk wist ik wel dat hij er niet was. Maar dat betekende niet voor mij dat hij dan opeens weg was uit mijn leven. Ik ging juist meer vastklampen aan iedere herinnering en ik bedoel dat woord vastklampen niet als iets negatiefs. Vastklampen aan mijn Papa omdat ik hem in mijn hart wilde hebben en nog steeds doe ik dat maar het gaat nu zeg maar veel makkelijker omdat het automatisch gaat. Mijn vader is best plotseling overleden maar hij zag zijn dood wel aankomen en was er zelf heel veel mee bezig. Maar dat stopt mij niet om steeds heel hard te roepen : Papa jij hebt geaccepteerd dat je zou overlijden al was je niet ziek maar ik laat je niet los Papa . En soms dacht ik ook weleens: heb ik wel veel met mijn vader opgetrokken , heb ik hem wel genoeg aandacht gegeven. Maar toen kwam steeds de gedachte bij mij van hoe onze ouders hun dochters zagen ..en ze zagen ons als hun kinderen waarvan zij onvoorwaardelijk hielden. Al deed je wat stouts of al was je eventjes boos op ze en wilde je niks met ze te maken hebben ; ze waren er altijd voor ons, hun drie dochters. Ze bleven van ons houden. Ik moet denken aan een versje wat mijn vader altijd schreef in onze poeziealbum : Rozen verwelken Schepen vergaan maar mijn liefde voor mijn kinderen blijft altijd bestaan. Hij zei mijn KINDEREN hahahahah . Ik als kind begreep dat niet ..ik dacht het is mijn poeziealbum en niet van mijn zusjes hahahaha. Maar nu begrijp ik het steeds meer. Dat gedichtje in zijn handschrift stond op een scherm tijdens zijn crematie. En hij ondertekende het altijd met Papa. En ergens denk ik van je hield en houdt zoveel van mij Papa ik hou ook van je dus je zal altijd in mijn hart blijven en ik zal nooit jou in de steek laten wat anderen ook van mij verwachten. Ik sta voor je op in mijn verdriet en liefde. Waar mensen zeggen je moet het loslaten en doorgaan met je leven.. Ik leef nog ik adem nog dus doorgaan met je leven wat is dat dan? Maar waar mensen zeggen je moet het loslaten ...hoe in vredesnaam kan ik mijn Papa loslaten?
Die laat ik NOOIT los al zou het betekenen dat ik verdrietig ben of moet lachen. Maar ik laat mijn Papa nooit los .

Heel mooi van dat jij zijn stem van je broer hebt op voicemail, Casey.

Ik heb zelf de vuurvaste steen wat meeging in zijn kist en meeging toen naar de oven ...dat hou ik steeds vast. Ik heb het gevoel dat mijn vader dan er is als ik het vasthou. Misschien luguber maar zo denk ik er niet over. Voor mij is dat stukje wat met mijn Papa meeging en alsof ik dan hem er nog bij mij heb.
Jij ook veel sterkte Casey
Mieke Valenteijn schreef:

Op 23 mei 1974 verloren een kindje hemelvaartdag hoe verzin je het ?
Elk jaar rond 23 mei heb ik een paar rot dagen...dan nog eens op hemelvaartdag omdat dat elk jaar wel op een andere datum valt.
Ik sta er mee op en ga er mee naar bed, maar heb ondertussen wel geleerd dat dit alles bij het verlies hoort.
Als ouder heb je je kind niet te verliezen....en toch denk ik ipv een zwarte rand nu terug maar met een gouden rand.
Deze dagen blijven moeilijk maar zijn ondanks alles zo trots dat we toch al was het maar even haar ouders mochten zijn.
Sterkte zeker de komende tijd en blijf praten ...,zolang er iemand over hem praat is hij ondanks het gemis aanwezig !
Groetjes Mieke

Mieke jij ook veel sterkte
nog 3 dagen dan is mijn moeder jarig ze is nu 1 jr dood en ik ga dan naar het graf waar ze samen met mijn vader ligt die op 10 maart jarig is, Vorig jr zouden we op haar verjaardag , ze zou 88 worden met kinderen , kleinkinderen en achterkleinkinderen allemaal uit eten gaan wat niet door ging dus mijn gedachten dwalen weer af naar die dagen. ik ga wel naar het graf toe en steek weer een nieuw licht aan wat maanden lang blijft branden en op 10 maart sta ik weer bij het graf, mij ouders bedanken, zeggen dat ik ze mis en dan hoop ik dat ze me zien boven
Het is nu 5 jaar geleden dat mijn man is overleden. Plotseling.
Dit jaar vielen de datums ook op de dagen van overlijden, cremeren. Dit maakte het nog moeilijker.
Heel veel sterkte Jose x

Reageer

    Cookies

    DELA maakt gebruik van cookies om het gebruik van de website te analyseren, om het mogelijk te maken content via social media te delen en om de inhoud van de site en advertenties af te stemmen op uw voorkeuren. Deze cookies worden ook geplaatst door derden. Door deze melding weg te klikken of gebruik te blijven maken van deze site stemt u hiermee in. Klik anders op meer informatie.

    IK GA AKKOORD Cookie instellingen