De impact van een verlies

  • 7 september 2016
  • 13 reacties
  • 1233 Bekeken

Vorige week sprak ik iemand die zijn vader verloor toen hij tien jaar was. Inmiddels is hij vijfendertig en al een poosje zelf vader. Hij had zich nog maar kort gerealiseerd dat hij eigenlijk veel meer verloor dan de belangrijkste man in zijn leven. Hij was opeens niet meer 'gewoon' de oudste van drie kinderen, maar opeens 'de man in huis'. Tot dan toe speelde hij zorgeloos met vriendjes maar vanaf toen voelde hij een grote verantwoordelijkheid voor zijn moeder. Niemand had hier oog voor en voor hem was het lang een vanzelfsprekendheid. Als hij naar zijn eigen kinderen kijkt beseft hij dan soms ineens dat hij een stuk onbevangenheid gemist heeft. Dat doet pijn.
Verlies van een geliefd persoon geeft een groot gemis, maar kan -onbewust- nog meer impact hebben. Hoe zit dat bij jou? Heb jij opeens een andere rol in het gezin? Voel je meer verantwoordelijkheid? En hoe ga je daar mee om?

13 Reacties

Ondanks dat ik dit niet heb meegemaakt wil ik toch reageren op deze topic. Ik heb (gelukkig!) nog allebei mijn ouders en kan me ook geen voorstelling maken hoe het is als er eentje wegvalt. Lijkt me ronduit vreselijk aangezien ik een mama's kindje ben 😉 Maar ben ook een papa's kindje. Tja ik ben gewoon heel gehecht aan mijn ouders. Dus welke impact het zal hebben op mijn leven, ook al ben ik getrouwd en heb zelf een zoontje, weet ik niet maar het zal zeker een super grote impact hebben.

Vooral als mijn moeder eerder wegvalt dan mijn vader, dan word ik toch zijn huishoudelijke hulp, kok met brengservice, hulp met elektronica enz enz. Mijn vader is altijd in de watten gelegd door mijn moeder.
Mijn moeder is veel zelfstandiger en naast de hulp met elektronica kan ze nog goed voor zichzelf zorgen.
Reputatie 2
Verlies van een niet-geliefde ouder heeft minstens zoveel impact. Want van je ouders behoor je immers te houden. Als dan de niet-geliefde ouder overlijdt voel je je als kind opgelucht (de ongewenste situatie is beëindigd), maar er is ook schuldgevoel. Want voor de andere ouder is er sprake van verlies van een geliefde.
Het heeft mij er niet van weerhouden toch kinderen te krijgen. Maar het heeft me wel geleerd om kinderen weerbaar te maken. Niets is vanzelfsprekend, geef vertrouwen en leer ermee om te gaan dat dit vertrouwen wel eens beschaamd kan worden.
Ik maak me enorm zorgen over de impact van het verlies van hun vader op mijn kinderen. Het is nog zo kort maar ze zijn nog maar 8, 10 en 13 jaar. Mijn ouders leven gelukkig nog. Ik kan alleen maar hopen dat mijn kinderen later zeggen dat ze hun vader wel missen maar dat ik het ook goed alleen heb gedaan!
Reputatie 2
Cindy, kinderen kunnen zich gelukkig goed aanpassen aan veranderingen. Als jij in staat bent om hen een veilig thuis te bieden ondanks verdriet en gemis dan doe je het goed. Heel veel sterkte, maar ook geluk gewenst. Kinderen om je heen zijn een grote bron van vreugde en warmte.
Nou.... Ook van ruzie, pubergedrag, ergernis, drukte maar vooral onmacht. Ik vind het helemaal niet vreugdevol en warm momenteel. Ik ben 24/7 politieagent. Gelukkig wel hulpverleners betrokken maar ik moet het alleen doen.
Reputatie 2
O ja, ook dat herken ik. Achteraf kun je het relativeren, maar als je er middenin zit kan het behoorlijk hectisch zijn. Als alleenstaande ouder valt het niet mee. Zelf werkte ik met afsprakenlijstjes, zodat er in inder geval structuur was en discussie bij voorbaat uitgesloten. En probeer je niet schuldig te voelen: jij kunt hun vader niet vervangen.
Ik was 22 toen mijn moeder overleed, bijna 23. Op dat moment is (tijdelijk) ons hele gezin en ook (tijdelijk) de hele familie uit elkaar gevallen. Een "ik voel me alleen op de wereld gevoel". Mensen waar je mee om ging hoor je niks meer van, op (gelukkig) een enkeling na. Na haar overlijden ben ik zwaar depressief geweest, tot het suicidale aan toe, ik denk dat dit een behoorlijke impact heeft.

Maar nog steeds... Mijn angst om zelf mijn kinderen jong achter te moeten laten is groot. Maar ook het feit dat je een thuisbasis mist is groot.
@cindy, probeer je zoon te behoeden voor het feit dat hij als enige man de rol van zijn vader over gaat nemen.
Zoals je al bij de topicstarter leest, is dat niet goed. Hij moet kind kunnen blijven en geen verantwoordelijkheid erbij krijgen die niet hoort.
Soms, ik zeg niet dat jij dat zou doen, leunen moeders graag op de oudste zoon, maar het is niet goed voor hem.
Je kan beter een broer, neef of vriend vragen om de vaderrol een klein beetje over te nemen door samen met jullie leuke dingen te doen, en klusjes op te knappen, samen met je zoon naar voetbal of andere sporten te gaan......enz.
Heel veel sterkte toegewenst. Het gaat je lukken, maar durf wel hulp te vragen! dat is echt belangrijk, ook voor jezelf!
Reputatie 2
Heel goede raad, Angela. Mijn partner is toendertijd ook toeziend voogd geweest voor twee, inmiddels volwassen, nichtjes. Voor zowel moeder als dochters prettig om een familielid te kunnen raadplegen, die vertrouwd is en waarmee ook een goede band is.
Ik ben me daar ook heel erg van bewust. Ik leun juist niet op hem want ik wil hem niet belasten met mijn sores. Maar mijn enige broer is dit jaar verongelukt en mijn ouders wil ik ook niet belasten. Gelukkig heb ik al een hele tijd goede professionele begeleiding maar toch zijn er veel dingen die ik alleen moet doen! Dat blijft lastig.
Reputatie 2
Lastig en uitdagend, uitputtend en hoopgevend, vreugdevol en knarsetandend - het hoort bij iedere opvoeding, maar is soms zeker zwaar om alleen te doen. Vergeet niet jezelf af en toe op te laden en ... na magere jaren volgen altijd vette jaren. Lieve groet.
Beste allen, mijn mam is onlangs overleden en zij was de mantelzorger van haar vader. Het grootste rol verschil voor mij is nu dat mijn tante, mijn oom en ik die mantelzorg op ons hebben genomen. Ook ik als oudste kleinkind voel mij daar verantwoordelijk voor en draai daar gewoon in mee. Ik kwam al regelmatig bij mijn opa (met mijn kleine kinderen), maar nu deel ik de zorg ook. Binnen mijn gezin is mijn rol niet veranderd, ik mis alleen mijn ruggesteun en klankbord, mijn mam was voor mij de grote vraagmaarraak, over opvoeden. Ik merk wel dat ik het nu nog belangrijker vind dat mijn kinderen mijn tante en oom veel zien...
Ohhh, dit is een heel lastig onderwerp.
Ben zelf sinds april 2015 weduwnaar en vader van 2 dochters, waarvan de oudste nu begint te puberen.

Mijn jongste dochter was/is een echt mama kindje. Er gaat geen dag voorbij, dat ze laat merken en uitspreekt dat ze mama mist.
Hoe vaak ik ook aangeef dat we haar alle drie missen, ze blijft het herhalen. Als ze de kans krijgt, hangt ze de hele dag aan me en wil ze de hele dag wel knuffelen.

De oudste dochter is een binnenvetter, maar ik weet dat ze haar moeder ook mist. Onlangs gaf ze aan dat ze aan het schrijven is gegaan. Ik kan dit alleen maar toejuichen. Ze moet haar gevoelens toch ergens kwijt en als schrijven dan makkelijker is als praten, dan maar op die manier.

Zelf mis ik natuurlijk de aanwezigheid van mijn partner en moeder van mijn kinderen ook. 's Avonds op de bank en natuurlijk als vraagbaak voor de vrouwen dingen die nu bij mijn oudste dochter naar boven komen. Dit laatste is voor mij ook een lastig onderwerp, aangezien ik uit een gezin zonder meiden kom.
Ook het ruggespraak houden over de opvoeding, wat mis je je partner op zo'n moment.

Voor de kinderen vind ik het nog het ergst dat ze opgroeien zonder hun moeder.

Let wel, ik zeg niet dat ik faal, maar je mist toch iets, wat alleen een moeder de kinderen mee kan geven.
Bepaalde dingen waar je als man niks van snapt, of wat je domweg gewoon niet ziet.

Reageer