Allerzielen

  • 18 oktober 2016
  • 10 reacties
  • 609 Bekeken

Zij die wij verloren,
zijn nooit meer waar zij waren,
maar altijd waar wij zijn.

Op 2 november is het Allerzielen. Op deze dag gedenken we onze dierbare overledenen. Niet alleen in kerken, maar ook op steeds meer plaatsen wordt er op of rondom deze datum extra stilgestaan bij hen die wij missen.

Sta jij deze dag extra stil bij de overledenen?
Ga je naar een samenkomst op of rond deze dag?
Wat geeft dit samenzijn je?

10 Reacties

Ik ben vorig jaar wel naar een herinneringsbijeenkomst geweest omdat het de eerste keer was. Dit jaar ga ik niet. Er is zo veel verandert. Omdat de sterfdag van mijn man ook in november is, vind ik dat teveel.
Ik herinner mijn man en mijn broer wel op mijn manier. Vaak juist op momenten dat ik het niet verwacht. Iedereen moet dit op zijn/haar manier doen.
Dit jaar is het het eerste jaar dat mijn oma er niet meer is. Zij is vorig jaar op 2 november ter aarde besteld. Dit jaar mogen wij op allerzielen haar kruisje ophalen in de kerk. Dit is een mooi moment om als familie samen te komen en oma en onze andere overleden familieleden extra te gedenken. Het bied mij troost, hoop en houvast voor de toekomst dat ik ze eens weer zien zal. Daar ben ik van overtuigd. Iedereen gedenkt/herdenkt zijn/haar naaste op zijn/haar eigen manier en geeft daar een gepaste vorm aan.
Reputatie 4
Allerzielen,een gedenkdag, voor allen
waar wij afscheid,van hebben moeten nemen.
Zo sta ik voor het graf van mijn overleden vrouw,
rustend in ""moederaarde"",
Waarin een lichaam
Waar een hart in zat
Dat liefde heeft ontvangen
Maar ook liefde heeft gebracht
Dankend voor de vele jaren
Dat we samen waren.
johan
Reputatie 4
Wat geeft dit een troost,deze overweging,zo kort
voor Allerzielen.Dat het afscheid,niet het einde is,
maar dat wij met hoop en vertrouwen,na dit aardse
bestaan,vanuit onze geloofsovertuiging,ons gelukkig
mogen voelen,met allen die ons zijn voorgegaan.
johan.
Bedankt voor jullie reacties. Ook hier geldt dat iedereen er op zijn of eigen manier mee omgaat. Zelf vind ik het mooi dat er op 2 november aandacht geschonken wordt aan onze overledenen. Ik merk dat veel mensen er kracht uit putten. Vaak kom ik deze tijd vele mooie teksten en gedachten tegen, die mij (en anderen) troost bieden.

Op de avond zelf mag ik, samen met de avondwake- en uitvaartgroep van onze kerk voorgaan tijdens een gedenkdienst. Hierin worden o.a. alle overledenen van het afgelopen jaar herdacht. Tijdens het aansteken van een kaars door de nabestaanden, wordt met een foto op de beamer en een korte tekst stilgestaan bij de overledene. Natuurlijk is dit voor de nabestaanden emotioneel, maar het wordt vooral als heel waardevol en warm ervaren.
Ik gedenk iedere dag mijn overledenen en ook de mensen die er nog zijn. Ik brand een waxine lichtje iedere morgen.

Op twee november sta ik extra stil bij alle overledenen, niet alleen de mensen die ik gekend heb, maar voor iedereen die heen gegaan is.
Ook voor de vluchtelingen en de " de mensen" die hen vermoorden zoals wij daar soms over denken.


Ik wil niet oordelen, al doe ik dat soms wel en dat geeft mij dan een slecht gevoel. Ik blijf er dan niet in hangen en probeer er opnieuw een mooie dag van te maken, voor mezelf en anderen.

Ik wens iedereen een goed weekend.

Cecilia.
Allerzielen is volgens mij een typisch rooms katholieke gedenkdag. Ik ben vrijzinnig protestants opgevoed en heb later de betekenis pas leren kennen. Deze dag heeft voor mij geen enkele betekenis. Begin deze week was ik in mijn geboortedorp, waar ook mijn ouders begraven liggen. Toen ben ik wel (in de gietende regen) bij hen, en een aantal anderen die in mijn jeugd belangrijk voor mij waren, langs geweest.
Ik ga er niet speciaal bij stil staan. Mijn overleden partner zit in me hart en daar ik niet gelovig ben ga ik niet speciaal op Allerzielen hem herdenken. Herinneringen komen en gaan
Nee ik sta niet bij een speciale dag stil wel als ik met iets zit en er geen raad mee weet, of als ik een kerk of kapel een kaarsje aan steek of als ik een moment van rust zoek ga ik nar het graf om te denken en te praten
Op de derde zondag van November worden in protestantse kerken de overledenen en de dopelingen van het afgelopen kerkelijk jaar in de kerkdienst herdacht.
Alle namen worden genoemd, en voor iedere overledene en gedoopte worden rozen in een vaas gestoken, rode en witte rozen.
En er wordt een roos in de vaas gestoken voor alle overledene van voorgaande jaren en/of voor hen die niet bij name wordt genoemd.
De roos mag een ieder mee naar huis nemen. Meestal bezoekt men de laatste rustplaats of de roos wordt neergelegd op een gedachtenisplaats hetzij thuis, hetzij elders.
Een mooi ritueel.

Reageer