Vraag

Verzorgen overledenen


Ik ben heel benieuwd hoe mensen denken over het verzorgen van hun dierbaren. Zou jij het aankunnen of blijf je er verre van weg. Zijn er een paar dingen die je zou willen doen of alles elk moment willen volgen en misschien meehelpen.

Ikzelf heb mijn beide oma's mee gewassen en aangekleed. Mijn opa heb ik ook mee verzorgd. Ik ben zelfs erbij geweest toen de Dela er was om hem gereed te maken voor opbaring. Tja dat was even een ander verhaal. Akelig om te zien, maar ook erg interessant. Ik ben van nature een nieuwsgierig typetje. 😉

38 Reacties

Beste Tamara,
Ik vind het knap dat mensen in zijn algemeenheid een overleden persoon verzorgen (van het wassen/ aankleden tot opbaring). Ik vind het zelf niet nodig om dat soort handelingen te zien of erbij mee te helpen. Bij mijn moeder ben ik erbij geweest toe ze aangekleed is, daarna is de kist dicht gegaan dus er was verder niks nodig. Andere mensen hebben zich daar in bekwaamd en daar vertrouw ik dan maar op.
Hoi Tamara,

Mijn dochter en ik zijn beide verpleegkundigen. Voor ons was het niet de eerste keer dat we een overledene verzorgden. Toen mijn moeder overleden was hebben wij haar samen de laatste verzorging gegeven. Mijn andere broers en zussen hadden deze behoefte niet. Omdat mijn dochter, als het oudste kleinkind (de andere kleinkinderen waren een stuk jonger) een speciale band met mijn moeder had, hebben ze zich uit de kamer teruggetrokken, zodat we slechts met zijn drietjes waren. Mijn overleden moeder, mijn dochter en ik. Een liefdevoller afscheid hebben we haar niet kunnen geven voor hetgeen ze voor ons had gedaan. Ondanks dat mijn moeder reeds 7 jaar dood is, is het voor ons nog steeds een mooie herinnering. We konden alle liefde en zachtheid die we voor haar voelden in deze laatste verzorging leggen.
Ik vind het knap dat je het kan en gedaan hebt.
Ik weet niet of ik dit zou kunnen. Tot op heden heb ik er ook altijd bewust voor gekozen om een opgebaard persoon niet te zien, dus nooit een overleden iemand gezien.
Dieren daarin tegen heb ik geen moeite mee om te zien of vast te houden. Tijdens me werk op de dierenambulance heb ik ook al heel wat dode dieren in me handen gehad maar een mens is voor mij wel heel anders
vroeger heb ik het wel gedaan om de mensen af te leggen en te wassen maar dat was werk maar bij naasten zou ik het qua emotie niet kunnen .Ofschoon het het laatste is wat je voor ze kan doen. Bij mijn eigen man heb ik het niet gekund ik vind het namelijk tegen het onmenselijke werk aan. Maar voor de familie is het dankbaar als je naaste er zo mooi bij ligt.
Ik heb dit niet gedaan,maar ik was er wel bij nu heb ik geluk dat mijn broer in het uitvaartleven werkt en hij dit heeft gedaan bij mijn ouders en schoonouders.
Bij mijn moeder heb ik haar haar gekamt en opgemaakt.
Mijn dochter heeft haar nagels gelakt, we hadden en hebben er nog steeds een goed gevoel over.
Ik vond het heel mooi om mijn moeder te morgen verzorgen en heb er totaal geen spijt van. Ik ben blij dat ik het heb gedaan en heb er dus nog steeds een goed gevoel over.
Ik weet nog niet hoe ik reageer als het zover is, maar ik denk dat ik sowiezo mijn moeder wel graag die laatste verzorging zou willen geven. Zij en ik hebben een hele speciale band en ik denk dat het mij gevoelsmatig zou kunnen helpen om afscheid te nemen. Maar nogmaals, ik weet niet hoe ik er tegen die tijd tegenaan kijk. Ik wacht af wat mijn gevoel mij zegt.
Ik vind het heel mooi als mensen deze laatste verzorging aan hun dierbare geven, maar begrijp ook heel goed als ze het niet willen. Ik heb met mijn vader een andere band en weet niet of ik het bij hem zou willen.
Mijn man overleed drie jaar geleden heel plots. Ik was toen heel stellig: ik wil hem verzorgen. De mensen rondom mij begrepen het niet, waren bang dat ik het niet zou aankunnen. Ik heb voet bij stuk gehouden en heb gezegd dat ik het in ieder geval wilde proberen. Die afspraak heb ik ook gemaakt met de uitvaartondernemer, ik zou eraan beginnen en als het niet zou lukken zouden zij het verder afmaken. Mijn moeder en de vrouw van mijn schoonbroer zijn met me mee gegaan en er was een man van het uitvaartcentrum bij. En ik moet zeggen, het was een prachtige ervaring. Omdat er autopsie verricht was, was het even schrikken in eerste instantie. Maar toen hij eenmaal zijn shirt aanhad, heb ik hem voor de rest verzorgd samen met mijn moeder. Mijn schoonzus heeft foto' s gemaakt en we hebben zelfs nog staan lachen en vertellen toen we bezig waren. Uiteindelijk heb ik hem zelfs op het 'bed' gelegd waar hij op opgebaard is geworden. Ik heb er geen moment spijt van gehad en het heeft mij zeer zeker geholpen in de verwerking. Voor mijn gevoel was dit het laatste wat ik voor hem kon doen: hem een laatste keer verzorgen en zorgen dat hij er netjes bij lag.
Wij zijn met de hele familie aanwezig geweest bij het wassen en aankleden van de broer van mijn man. Bij mijn zusje en haar man hebben we alleen de kisten gesloten met de kinderen. Op zich een heel mooie herinneringen toch zal ik in de toekomst zelf niet kiezen voor het stukje lichamelijke verzorging. Ik ben een praktische persoon die wel graag actief iets doet. Toch ligt mijn kracht dan in het organiseren, regelen en uiteindelijk uitvoeren van de uitvaart op zich en alles erna. Voor mij is dit laatste stuk iets wat van grote waarde is gebleken voor mij als ook voor de andere nabestaanden.
Hoi,
toen mijn zus en vader overleden mocht dat niet omdat ze beiden werden meegenomen ter uitsluiting van een misdrijf. Daarna mocht er niemand meer bij. Bij mijn moeder had ik het graag willen doen, maar het werd me afgeraden omdat ik zwanger was (?) en nog een peutertje had rondlopen.
Dus nee, nooit gedaan maar ik had het graag willen doen.
Ik werk nu 8 jaar bij DELA en hoor eigenlijk bijna altijd verhalen terug van nabestaanden die het heel mooi en waardevol vonden om hun dierbare te verzorgen. Maar zij hebben de stap natuurlijk al gemaakt om er überhaupt aan te beginnen. Ik zou dat persoonlijk denk ik niet doen. Alhoewel... het zou me ook nog wel uitmaken wie; mijn ouders niet maar mijn kinderen wel. Ik denk dat je het pas zeker kunt weten als je ooit echt voor de keuze staat. Als je twijfelt, dan zou ik het zeker toch doen want de verzorgers helpen je er erg goed bij en laten je zoveel doen als je zelf wil. Als is het alleen maar haren kammen.
Wow super dat je dat kan!
Ik wil altijd de laatste 'levende' herrinnering houden.
Hoe was die persoon toen ze nog kon lachen en praten.
Ik kijk daarom nooit in een kist en gaan wassen en aankleden zou ik al helemaal niet doen.
Voor mezelf mis ik hier niks aan, van anderen hoor ik dat ze juist de bevestiging nodig hebben om in de kist te kijken.
Alsof de persoon er echt wel in ligt.
Nou dat geloof ik wel en dat hoor ik dan wel van hun.
Ik heb foto's gekregen van zowel mijn overgrootoma als mijn opa hoe ze in de kist lagen.
Ze staan op mn computer en ik heb er nog nooit naar gekeken.
Ik bewaar ze wel want Misschien, Ooit..........
Mijn man is precies 1 jaar geleden overleden. De 15 jaren voor hij stierf heb ik hem dagelijks moeten wassen en helpen met aankleden i.v.m. obesitas. Vanaf het moment dat mijn man van huis werd opgehaald heb ik het gevoel dat ik, buiten al het regelen om, niets meer met hem te maken had.
Zoals bij velen, ging alles in een soort verstandsverbijstering. Zo veel te regelen en te bedenken. Het enige waar ik niet aan heb gedacht was om mijn man te kunnen/mogen verzorgen.
Nu, na een jaar kan ik er nog niet over praten zonder vreselijk verdrietig te worden en te huilen.
Pas na een paar maanden na overlijden bedacht ik opeens dat ik hem 15 jaar gewassen en gekleed had en dat zelfs ook als hij in het ziekenhuis lag, omdat hij niet door een vreemde gewassen wilde worden
Ik heb het altijd met liefde gedaan. En de allerlaatste keer dat ik het had kunnen/moeten/willen doen, heb ik het niet gedaan, maar een vreemde.
Ik vind dit echt verschrikkelijk. Ik heb er niet aan gedacht omdat ik niet wist dat dit mogelijk was en niemand heeft mij gevraagd of ik dit zou willen doen. Dat vind ik echt een gemiste kans. Niet terug te draaien. Nu lees ik net dat er meer mensen zijn die dit met hun geliefde hebben gedaan. Dit wist ik niet. Nu begrijp ik helemaal niet dat het mij niet gevraagd is geworden.
@Roosje: wat vervelend voor je. Ik kan me voorstellen dat dit lastig voor je is. Zijn er wel andere dingen waar je steun uit haalt rondom de uitvaart?
Mijn man is 4 maanden geleden overleden. Ik heb samen met mijn zoons hem verzorgd en aangekleed. Ook hebben wij hem met elkaar in de kist gelegd. Dit was een hele mooie ervaring. Ik heb zelf de lijkauto gereden naar het crematorium na de afscheidsdienst.
Mijn man is 2 jaar ziek geweest en ik heb hierdoor het gevoel dat wij van het begin van zijn ziekte tot en met zijn overlijden alles voor hem hebben gedaan. Ondanks het grote verdriet geeft dit toch een fijn gevoel.
@Jolanda1014 : Allereerst wil ik je heel veel sterkte wensen met het verlies van je geliefde man. Wat mooi dat je na zijn overlijden de kans hebt gehad om hem, samen met je zoons, een laatste verzorging te geven. Ik kan me voorstellen, dat als je 2 jaar lang meegeleefd hebt met hem en vooral voor hem gezorgd heb, dat je dit laatste stukje erbij wilde doen. Ik kan me voorstellen dat het als afsluiting helend kan werken. Hoe gaat het nu met jou en je gezin? Heel veel sterkte gewenst.
Ja het gaat naar omstandigheden goed met ons Marianne. We hebben allemaal een leuke baan en de jongens hebben het druk met hun gezin. Wij hebben het heel goed met elkaar maar we missen er wel eentje. We maken er wat van met elkaar, mijn man zou niet anders willen
@Jolanda wat zeg je dat mooi en wat een positieve houding. Bijzonder!

De vriend van mijn moeder heeft haar uiteindelijk verzorgd terwijl mijn broer en ik erbij waren. Voordat mijn moeder stierf zei ze tegen mij dat ze niet wilde dat ik dat deed. Zij hoorde namelijk voor mij te zorgen en ik niet voor haar....
Ik vond het naar haar zo te zien na het overlijden en het beeld heb ik nog heel helder voor ogen. Maar het heeft ook geholpen bij een stuk ongeloof wat ik anders had gehad.
Het ergste vond ik het om mijn lieve en warme moeder in een houten kist in de zwarte aarde te laten zakken, grond erover heen te scheppen en weg te lopen. Niets heeft ooit onnatuurlijker gevoeld.
Dat is het nare van begraven vind ik. Na de afscheidsdienst hebben wij de kist gewoon laten staan, tijdens het condoleren was hij er gewoon bij. Pas daarna hebben wij hem als gezin naar het crematorium gebracht, dat was heel fijn!
Ja ik heb ook niets met begraven. Bezoeken van het graf gebeurt ook amper (we moeten er 2 uur voor in de auto). Mijn moeder verwachtte dat ook niet en heeft daarom, samen met mij, een hele simpele en goed schoon te houden steen uit gekozen. Maar ja, alles wat er van haar over is op deze aarde ligt daar nu wel, ergens in het noorden van Drenthe...
Ik heb een tattoo laten zetten met de as van mijn man, hij zit nu niet alleen in mijn hart, maar ook onder mijn huid. Ik ben onlangs op vakantie geweest naar Zuid Afrika, ik heb klein beetje as meegenomen en daar uit gestrooid. Zo is hij eigenlijk altijd beetje bij me.
Ja mooi. Ik kan heel goed begrijpen dat dat fijn voelt.
Reputatie 1
Ik heb de keus niet gehad.
Mijn dochter overleed onverwachts in het buitenland en omdat er verdachte omstandigheden waren heeft het overbrengen langer geduurd ivm de autopsie.
Ik had haar graag zelf verzorgt als dit allemaal anders was geweest.

Mij werd eenmaal terug in NL gevraagd of ik kleding had voor haar omdat ze naakt was en er anders een groot litteken zichtbaar was.
Ik heb o.a. een mooi wit bloesje meegegeven en de plek ter hoogte van haar hart heb ik gekust..... Dit voelt nog steeds goed.
Gezien heb ik haar niet meer, dat durfde ik niet omdat ik haar graag met ziel wilde herinneren.

Mijn moeder is verongelukt , ook plotseling, en hoewel ik beroepshalve veel overledenen verzorgt heb, had ik bij haar die behoefte niet.
Ongeveer driekwart jaar geleden is mijn vader overleden en ik heb tijdens het gehele proces van de laatste verzorging, de meeste handelingen zelf gedaan. Dit voelde voor mij als iets wat ik hem gewoon verschuldigd was en had er ook totaal geen moeite mee. Ik vond het juist heel eerbiedig en een laatste gebaar naar mijn vader, die bij leven ook altijd voor mij klaarstond en zo zijn wensen en gewoontes had voor wat betreft zijn uiterlijk.
Ik begrijp dat er veel verschillende meningen over dit element bij een overlijden bestaan en ook hoe dit door iemand wordt ingevuld.
Ik geef toe dat er wel een aantal momentjes waren waarop ik mijn mijn tranen moest wegslikken, want je wordt, al naar gelang de omstandigheden misschien wel geconfronteerd met dingen die je nog nooit hebt gezien, of zelfs aan had durven denken. Ik ben van mening dat wanneer iemand zich ertoe in staat acht zijn dierbare de laatste verzorging te geven, dit ook zeker moet proberen te doen. Het kan zeker helpen bij de verwerking en tevens voorkomen dat iemand er bij de opbaring anders uitziet dan hoe hij was. Dit wil ik even aanhalen, omdat ik in het verleden mijn oma met felblauwe oogschaduw op terugzag, wat ze nooit droeg en in het geval van mijn vader bij thuiskomst zijn gezicht onder handen werd genomen door de uitvaartleidster en hij een dikke laag contrasterende make up op zijn neus kreeg, waar we niets meer tegen konden doen, maar waar ik wel heel erg boos om ben geworden. Net als het leveren van een met krassen en bramen beschadigde kist, waar in eerste instantie heel vreemd op werd gereageerd toen we dit meldden. Dit was overigens niet via Dela, maar een lokale begrafenisvereniging

Reageer

    Cookies

    DELA maakt gebruik van cookies om het gebruik van de website te analyseren, om het mogelijk te maken content via social media te delen en om de inhoud van de site en advertenties af te stemmen op uw voorkeuren. Deze cookies worden ook geplaatst door derden. Door deze melding weg te klikken of gebruik te blijven maken van deze site stemt u hiermee in. Klik anders op meer informatie.

    IK GA AKKOORD Cookie instellingen