Je kind niet kunnen begraven of cremeren


In 1973 werd na een zwangerschap van 22 weken ons dochtertje geboren...Helaas niet levens-vatbaar...in deze tijd werd je kind automatisch door het ziekenhuis of achter de heg begraven of gecremeerd. ...Verder gaan met leven was de optie...Geen gejammer of verdriet...alles in stilte opgeruimd....ikzelf ben inderdaad in die tijd door gegaan met leven met het krijgen van een gezin....totdat ik in de overgang kwam.. mijn verdriet me inhaalde ....zoekende naar waar mijn dochter gebleven was .
Ze was met het ziekenhuis afval mee gegaan. ...tranen velen tranen heb ik om haar gelaten...
Nu heeft zij Daisy* een plekje in ons huis ze staat zelfs in mijn trouwboekje iets waar ik de gemeente s'Hertogenbosch zeer dankbaar voor ben...Een bewijs van haar bestaan...Ik schreef velen gedichten voor en over haar hiervan een op dit forum...Want ik weet zeker dat er met mij vele ouders zijn die dit mee gemaakt hebben.
Mijn tip is ...hoelang het ook geleden is praat over je kind dan is zijn heen gaan niet voor niets geweest en krijgt ook jouw verdriet een plekje .
Gr Mieke

6 Reacties

1993 moet 1973 zijn.
Ik weet het nog van mijn moeder in 1961.
Ze verloor tijdens de bevalling haar voldragen kindje. 41 weken.
Een jongetje.
Ze vertelde mij later dat hij in een doek werd gewikkeld en in een schoenendoos. Waarna mijn vader hem moest begraven achter de heg op het kerkhof.
In ongewijde grond.
Ik ben daar zo van geschrokken en verdriet geweest.
Niet omdat ik hem kende. Ik was pas van 1967. Maar ook Door dat er nu mooie herinneringsplekken zijn.
Maar ook het feit dat mijn moeder jaren deze last en verdriet met zich mee droeg.
Mijn moeder werd maar 49.
Maar ik heb haar nooit overgelukkig gezien.
Het was altijd een tobberige in zichzelf gekeerde vrouw.
Ze is nooit over dit verlies heengelopen.
Ondanks dat ze daarna nog 2 kinderen kreeg.
Zo erg om een kindje meteen weg te halen. En raar die gewoontes van de katholieke kerk.
Vreselijk Mieke.
Ik leef met je mee..Wat een vreselijk verdriet draag jij mee.
Sterkte. Ze zit in jouw hart.
In stilte weg gedragen
het was beter voor je zielenrust
maar mijn lief klein engeltje
wat had ik graag je wangetjes gekust
jouw even willen kroelen
je kleine lijfje voelen

Huilen "nee " dat kon toen niet
het hoorde er niet bij
maar snapte er dan niemand
je was een deel van mij

In stilte weg gedragen
dat hoor je nu niet meer
Goddank kan ik nu zeggen
al doet het mij nog zeer.
Mieke V alenteijn
Dank je wel
Sterkte want al met al was het toch jouw broertje !

Reageer

    Cookies

    DELA maakt gebruik van cookies om het gebruik van de website te analyseren, om het mogelijk te maken content via social media te delen en om de inhoud van de site en advertenties af te stemmen op uw voorkeuren. Deze cookies worden ook geplaatst door derden. Door deze melding weg te klikken of gebruik te blijven maken van deze site stemt u hiermee in. Klik anders op meer informatie.

    IK GA AKKOORD Cookie instellingen