Is het egoïstisch om iemand te weigeren op een uitvaart?

  • 3 mei 2018
  • 6 reacties
  • 1432 Bekeken

Reputatie 2
Familieruzies en/of verwaterd contact kunnen een reden zijn om iemand niet uit te nodigen voor een uitvaart, maar is dit egoïstisch?

De stelling luidt: "Ik vind het egoïstisch om mensen te weigeren op mijn uitvaart. Iedereen moet de kans krijgen om afscheid te nemen, óók als er sprake is van bijvoorbeeld een familieruzie."

Ben jij het eens of oneens met deze stelling?

6 Reacties

Petra, ik ken jouw verdriet uit vorige postings en jouw gedachten gang is normaal.
Voor mij en misschien meerderen speelden andere overwegingen,
Ik wens je voor nu een zonnige zondag.
Reputatie 1
Toen mijn kind doodging had ik totaal geen aandacht voor dit soort zaken.Er waren belangrijker zaken vond ik.Ik heb dus niemand uitgenodigd maar wel de grootste aula besteld en die zat tot aan de staplekken toe vol. Maw niemand had die uitnodiging nodig. Ze kwamen gewoon en waren welkom. Allemaal!
Reputatie 1
Nee hoor niets egoïstische aan.
Mijn schoonmoeder heeft mijn ouders bijna 4 jaar niet opgezocht,ook niet toen ze beiden op sterven lagen,zij was dan ook niet welkom na het overlijden van mijn ouders.
Ik heb daarna ook al het contact met haar verbroken,zo'n harteloos persoon wil ik niet in mijn leven èn niet op een uitvaart van degene waar ik van hou.
Ik vind als iemand zich niet laat zien bij het leven, hoeft hij of zij ook niet
achter de kist te lopen. Gelukkig waren mijn man en ik het hierover eens.
Maar iedereen moet zelf weten wat hij doet.
Ik ben het eens met de stelling.
iedereen mag worden uitgenodigd.
Ik deed dit ook! Niks ja maar, het is toch familie.
Jaar na jaar niets van je laten horen (wetende dat je broer zo ziek was), heb je het recht verspeeld om afscheid te nemen. Dit deed ik in overleg met onze dochters en heb de reden wel gemeld bij familieleden die wel alle aandacht hadden en mijn lief bij leven bezochten (familie woont nogal ver). Ook zij konden zich hierin vinden.
Voor wat mijn eigen uitvaart betreft, ook ik wens geen personen aan mijn voeteneind, die bij mijn leven ook afwezig zijn/blijven en dat worden er langzaam aan meer, want neem van mij aan, het klopt helemaal. Als nabestaande wordt je steeds meer vergeten. Hun deur staat altijd voor je open, jaja, maar mijn huis heeft ook een deur en die wordt steeds moeilijker vindbaar. Het zij zo.

Reageer