Is een plotseling afscheid erger?

  • 23 augustus 2016
  • 23 reacties
  • 10745 Bekeken

Het lijkt soms wel een wedstrijd. De één verliest een moeder voor haar zestigste na een lang ziekbed. En dan is er deze reactie: “Maar jij hebt nog wel afscheid kunnen nemen. Mijn vader was opeens verdwenen”. Ondertussen denk je; was mijn moeder maar zo oud geworden als jouw vader. Een gekke race. Is een plotseling afscheid erger? Hoe heb jij dat ervaren?

23 Reacties

Ik denk niet dat het verlies erger is, maar bij een plotseling overlijden wordt je ineens met de dood geconfronteerd en heb je niets meer tegen elkaar kunnen zeggen. En op dat moment realiseer je je misschien dat je nog iets had willen zeggen, maar dat was er nog niet van gekomen. Maar ik denk dat een lang ziekbed ook heel confronterend kan zijn als er geen uitzicht is op herstel en dat je je dan kwaad maakt zeker als het een jonger iemand is, dat je het niet eerlijk vindt. Het verlies is dus niet erger of groter, maar as iemand een ziekbed heeft zie je het aankomen, maar ze verrassen je vaak toch nog, terwijl als iemand plotseling overlijd je daar ineens mee geconfronteerd wordt. En laten we eerlijk zijn we zouden willen dat iedereen maar oud mag worden.
Ik heb beide meegemaakt, en ik vond beide even erg. Maar wel compleet andere ervaringen. Bij het plotselinge overlijden had ik inderdaad heel graag nog 'ik hou van jou' willen zeggen. Daarintegen heeft deze dierbare van mij (hopelijk) niet geleden. Maar we hebben toen met de familie alles omtrent de overlijdenswensen zelf moeten bedenken en werden we die week enorm geleefd. Ook kwam het verdriet pas achteraf enorm binnen. Dat mijn moeder zou overlijden stond 6 maanden van te voren al vast, 6 maanden lang leven alsof het een laatste dag kan zijn en 6 maanden lang stukje bij beetje afscheid nemen van het leven, 6 maanden lang hopen op nog een maand extra, een week extra, een dag extra, een uur. En in de zes maanden, euthanasie bespreken, de begrafenis samen met haar regelen (tot in de puntjes) waarbij we zelfs besproken hebben hoe haar kist geschilderd moest worden. Laat ik het dan nog niet hebben over wat iemand verzorgen tot het einde met jezelf doet. Mijn moeder verliezen is het ergste wat mij tot nu toe is overkomen en weet ook nog niet wanneer en of ik daar überhaupt overheen kom. Mijn andere dierbare is op 87,5 jarige leeftijd in haar slaap aan een hartstilstand overleden en daar heb ik meer rust en vrede in gevonden, omdat (wat Ben ook zegt), zij gezond oud is geworden. Beide even erg maar de leegte en verdriet daarna zijn anders. Tijdens een ziektebed ga je al eerder in het proces van rouwverwerking dan bij een plotseling overlijden, denk ik
Helaas heb ik zo'n beetje elke verzie van verlies mee moeten maken. Van zeer plotseling, dus een telefoontje krijgen dat je zus is overleden terwijl die helemaal niet ziek was of zoiets tot een ziekbed van nog geen drie maanden om tot slot een gevecht van maanden (tot anderhalf jaar) aan te moeten zien.
Geen van allen zijn makkelijker of erger te noemen. Wel vind ik dat het plotselinge verlies van mijn zus lastiger te bevatten is dan elke andere manier. De enige troost is ook voor mij inderdaad het besef dat zij weinig tot niets geleden kan hebben. Toch met alle ervaringen die ik dus helaas heb opgedaan is iemand verliezen na een kort ziekbed wat makkelijker te handelen. Geen gevoel dat je dingen niet hebt kunnen afsluiten en dus vaak nog een beetje tijd om wat dingen te regelen of af te spreken en relatief weinig lijden voor de persoon die wegvalt. Met een kort ziekbed bedoel ik dus ook echt maximaal een week of 8 à 10. Alles daarna is voor mijn begrippen lang en altijd een te lange periode van lijden voor de persoon waarvan je afscheid moet nemen. Ook vind ik een lang ziekbed van een naaste altijd een zware belasting voor zijn of haar omgeving waardoor het afscheid bijna als bevrijding voelt wat feitelijk natuurlijk niet zo kan zijn. Je wilde immers die persoon echt niet kwijt.
Wel moet ik erbij vertellen dat in alle situaties de persoon die wegviel niet ouder dan 55 was. In mijn beleving maakt leeftijd van de persoon die je verliest vaak meer verschil dan de wijze waarop iemand is overleden. Van opa, oma of ouders die inmiddels 75 of ouder zijn weet je dat zij in een leeftijd komen dat elk jaar, maand, week of dag die je nog met ze mee mag maken wel eens de laatste kan zijn. De chronologie van de generaties blijft dan kloppen. Wanneer je op jonge leeftijd broers, zussen, vrienden of vriendinnen kwijt raakt ligt dit toch wel anders. Ik denk ook doordat de impact en de gevolgen van het overlijden van een jonger iemand toch groter zijn.
Ik vind het zo jammer dat mensen verdriet altijd gaan vergelijken. Ja maar jij hebt.......
Of maar bij ons was...........
Ieder beleeft een verlies op een andere manier.
En of je nou afscheid kon nemen of niet is voor mij niet van belang geweest.
Ik heb van beide kanten meegemaakt. Plotseling en sterven na lijden.
Ik kan niet zeggen wat ik erger vond.
Beiden waren mijn ouders, maar ondanks afscheid van de een en plotseling bij de ander kan ik alleen maar voelen dat ik ze beiden mis.
Jammer inderdaad dat mensen rouw vergelijken. Een ieder voelt de pijn en het verdriet van het afscheid op zijn eigen unieke wijze. Er spelen zoveel factoren mee, waarvan de manier waarop iemand is overleden er slechts één is. Ik ken ze ook een plotseling afscheid of na een kort of lang ziektebed. De plek die ze in mijn hart hebben is afhankelijk van de relatie die ik met hen had, niet van de manier waarop ze overleden zijn. Hetzelfde geldt eigenlijk ook voor het lengte en heftigheid van het rouwproces.
Bij ons in de familie hebben we beiden meegemaakt. Bijzonder is dat geen van beiden nabestaande met elkaar willen ruilen.
Je kunt het niet met elkaar vergelijken en dat moet je ook niet willen! Ieder afscheid is persoonlijk. Belangrijk is om elkaar in zijn of haar waarde te laten met het verdriet wat men heeft en hoe men hier mee omgaat.
Je kunt het niet met elkaar vergelijken en dat moet je ook niet willen! Ieder afscheid is persoonlijk. Belangrijk is om elkaar in zijn of haar waarde te laten met het verdriet wat men heeft en hoe men hier mee omgaat.
Vergelijken is inderdaad niet handig. Elk verlies is vreselijk. Ik ben in 15 maanden mijn man en mijn broer compleet onverwacht verloren. Vreselijk. Geen laatste woord kunnen wisselen speelt mij nog steeds parten. Wat dat betreft had het wel anders gemogen van mij. Maar ik heb in mijn omgeving ook lange zieke lijdensweg gezien. Dat is zeker niet makkelijker. Mijn oma (102!) zit te wachten tot ze mag gaan. Geestelijk nog goed in orde, lichamelijk iets minder. Ook dat is niet fijn om mee te maken. Haar verdriet om het verlies van kleinkinderen is enorm. Dat hoort niet zo. Bizarre wereld.
@Kim: Je zegt iets heel waars rondom een lang ziekbed: Ook vind ik een lang ziekbed van een naaste altijd een zware belasting voor zijn of haar omgeving waardoor het afscheid bijna als bevrijding voelt wat feitelijk natuurlijk niet zo kan zijn. Je wilde immers die persoon echt niet kwijt.

Een bizar gevoel, die volgens mij heel menselijk is. Het zegt ook iets over de intensiteit van emoties en dat je een soort van emmer bent die gewoon vol kan zijn. En dan weet je het even niet meer. Ik heb het meegemaakt met mijn opa. Andere mensen ook?
Een korte reactie op dit onderwerp, de vraag van jasper ging niet over vergelijken. Zijn vraag is of een plotseling afscheid erger is en hoe iemand dat ervaren heeft...
hmmm. moeilijke vraag.
Bij een plotselinge dood zou ik het heel erg vinden dat ik niet meer zou kunnen zeggen wat ik misschien nog had willen zeggen, maar dan was er geen lijdensweg.
Bij een lang ziekbed kun je wel dingen bespreken en zeggen, maar zit de lijdensweg me dwars.
Ik hoop altijd maar dat ik alles heb gezegd als ik ze heb gezien mochten ze plotseling overlijden, want ik gun niemand een lang ziekbed met lijden.
Mijn moeder is drie weken na de diagnose longkanker overleden. Eigenlijk vond ik dat wel mooi, omdat je iemand niet extreem lang ziet lijden, maar wel de kans hebt om de dingen te zeggen die je wilde zeggen. Plotseling wegvallen is voor de overledene misschien fijner, maar voor de nabestaanden meestal niet. Dat is dus een kwestie van vanuit welk persoon je het bekijkt denk ik.
Jasper,
toen mijn zus geestelijk niet meer kon en duidelijk was dat zij elk moment er een eind aan kon maken, heb ik in het laatste telefoongesprek met haar gezegd dat wij allemaal kapot gingen. Ik weet het nog goed. De Olympische winterspelen waren toen bezig. Ze heeft toen gezegd dat ze het ging doen als die Spelen waren afgelopen. Ik werd toen zo boos dat ik geen afscheid heb genomen.
Na jaren van lijden is ze gestorven zonder dat ik afscheid heb genomen. Elke keer als ik bij haar wegging nam ik afscheid alsof het de laatste keer zou zijn. En toen niet. Dat doet pijn.
Mijn moeder overleed plotseling. Verschrikkelijk. Misschien omdat ik zwanger was, ik weet het niet, maar dat heb ik als vreselijk ervaren. Mijn mammaatje zomaar weg. En ook daar heb ik nog dagelijks last van.
Het overlijden van mijn vader vond ik heel erg en kwam toch wel plotseling,voor de fam was het overlijden van mijn toch een soort van opluchting zij had een ziekbed gehad van 17 jaar en dit was echt verschrikkelijk.
Elke situatie is anders en ieder verwerkt het op zijn eigen manier. Zelf probeer ik het te zien uit het oogpunt van de overledene en dan lijkt mij het fijner als iemand in zijn slaap heengaat zonder lijdensweg dan wetende dat het afscheid er aan zit te komen maar niet precies weet wanneer het komt en dat de weg daar naartoe ook nog eens vol pijn en verdriet is.
Bij een lang ziekbed en geen kans op beterschap denk je: blaas aub je laatste adem uit zodat je uit je lijden verlost bent. En gebeurd dit dan is er inderdaad van de ene kant opluchting maar van de andere kant begint het dan voor jou pas echt. Je bent je dierbare kwijt terwijl je wist dat het eraan kwam. Nu mag je je verdriet de vrije loop laten want meestal is het zo dat de zieke, in dit geval mijn moeder, vroeg of je aub niet wilde huilen waar ze bij was omdat ze dat zo moeilijk vond.En omdat ze de tijd die haar nog restte zo normaal mogelijk wilde beleven.
Als plotseling iemand uit je midden wordt gerukt, wat ik twee maal meegemaakt hebt, in allebei de gevallen mijn echtgenoot, is er onbegrip, woede en wat al niet meer. Je had nog zoveel willen vragen en het waarom blijft je achtervolgen.
Ik heb dit als veel ingrijpender ervaren als dat je weet dat iemand dood gaat. Maar ook dat zal voor iedereen verschillend zijn.
maardat kan natuurlijk voor iedereen verschillend zijn.
Overlijden heeft met emoties te maken en grijpt diep in in een mensenleven. Rouwbeleving is zo individueel, dat niets erger of minder erg is. Laat een ieder in zijn of haar waarde en dus ook rouwen op zijn of haar manier.
Mijn vader is vorige jaar plotseling overleden we hebben geen afscheid kunnen nemen.
Iedere verlies is erg.
Reputatie 1
Ik waag me nooit aan uitspraken over ,n ander in dit kader maar voor mezelf maak ik die vergelijking wel want ik heb nogal wat vergelijkingsmateriaal helaas.
En elke keer was ik kapot.... ,n tijd........ Soms ,zoals toen mijn moeder verongelukte en mijn beste vriendin van 13 hoog sprong, duurde het heel lang voor ik weer verder kon en wilde.
Mensen noemden het sterk.... ik noem het overleven. Soms maak je ook letterlijk een keus! Ik had bovendien nog veel liefs dat me hier hield.
Dus dat lukte, met heel veel moeite en hulp , maar toch.

Maar nu? Nu weet ik niet meer zo hoe ik verder moet.... ik kon alles aan. Maar van mijn kind ,mijn jongste meisje, mijn kostbare schat , daar had de dood af moeten blijven want dat weerspreekt elke vorm van logica die ik kan bedenken....
Sinds die gruwelijke dag dat er thuis politie op mij wachtte , weet ik dat echt ''leven'' er niet meer inzit. Ik besta omdat er verantwoordelijkheden zijn die ik niet mag afwijzen. Maar ''leven'' ? Dat is een leeg woord geworden .
Petra.
Wat erg wat je heb meegemaakt heb.
Ik herken het wat je gezegd heb
Toen ik hoorde dat mijn vader overleden was wou ik niet meer leven .
Wat me beetje op de been houd is de kinderen van mijn oudste broer.
Het is moeilijk dat weet ik ik begrijp je volkomen vandaag is het ook moeilijk dag ons deze dag is mij vader gecremeerd .
Reputatie 1
Hoi Saskia,
Dank voor je reactie....
Je zegt dat je herkent wat ik typ en dat je me volkomen begrijpt....
En hoewel ik je intentie waardeer, waag ik dat toch zeer te betwijfelen. Dat kan nl niet,denk ik, want je hebt ,wat ik beschrijf, niet zelf meegemaakt.
En juist dat maakt toch echt een wezenlijke verschil.
Je hebt immers niet ervaren hoe het is om een kind dat je zelf baarde en met al je liefde op zag groeien, waarin je het mooiste dat je kon geven meegaf. Waar je alles ,echt alles voor inzette.............
Een kind dat je moeder zag worden.... moeder zag ZIJN.....Hoe je samen van het vervolg van jouw band met haar van genoot. Samen haar kindjes koesterde.... Samen genoot van het besef dat dit moois, TOEKOMST had....
Geloof me asjeblieft als ik zeg dat het de meest intense band die ,n mens kan hebben. De band met dat kind.... jouw eigen bloed....jouw hoop, jouw ''morgen''.
En dan ,zomaar plotseling, is dat leven aan liefde weg.... ze leeft niet meer. En ze laat naast het immense verdriet ook grote onoplosbare zorgen na . Twee kleine zieltjes die ver van elkaar , zonder hun mama verder moeten...
En dat komt bij het allesoverheersende gemis dat elke vezel in je moederlijf verkrampt, verlamd.



Ik weet ,vanuit ervaring met ander doorleefd verlies dat het een idd niet met het ander te vergelijken is en dat wezelijk (inhoudelijk) begrip bij lotgenoten gezocht moet worden. En die zijn hier niet veel geloof ik dus dat zoek en verwacht ik ook niet. Ik vind mee-leven al zo fijn. En juist dat zoek ik hier wel en ik ben echt dankbaar als ik dat krijg. 🙂

Ik las in een eerdere post van jou dat jij een hele fijne band met je vader had/hebt en dat hij plotseling overleed. Wat een enorme schok zal dit voor je geweest zijn en ik hoop zo voor je dat de herinnering ,het weer-beleven van de dag van zijn laatste afscheid hier, zijn crematie, te dragen was voor je en dat je daar steun bij gekregen hebt van lieve mensen om je heen. Extra zware dagen zijn dat dan denk ik ?
Zelf had ik geen goede band met mijn vader. Ik hield wel van hem, had vrnmlk met hem te doen ook, maar dat brengt toch andere emoties met zich mee dan hoe jij jullie band beschrijft denk ik? Ik herken dat wat jij beschrijft dan ook niet. Ik herken het gelukkig wel in mijn gevoelens na het (eveneens plotselinge) overlijden van mijn moeder. Onze band was liefdevol , zij was mijn steun en toeverlaat, mijn voorbeeld van ''moeder-zijn'' . En ik mis haar nog altijd. En vooral nu ''praat'' ik nog veel tegen haar.... Gelukkig komt ze me af en toe ''opzoeken'' in mijn dromen. Dan droom ik van haar en dat vind ik heerlijk....
Dat kan ik inmiddels, daar van genieten, maar voor mij is het verlies dan ook al langer geleden dan bij jou. Mijn verdriet veranderde van hardheid . ,n Zegen van de tijd die verloopt....Bij jou is het gemis heel vers en nog zo intens pijnlijk.... zo hard maar gezien jullie band ook zo logisch. En zo zwaar he?
En ik wens je daar heel veel sterkte bij en lieve mensen om je heen die de kou van dit gemis wat draaglijk maken.... Lieve troost in jouw contacten met die kindjes....in jouw ere-rol van Tante....😍
Ik wens je alle goeds toe! 💟
Beste Petra,
Ik vind het heel erg voor je .
Ik heb zelf geen kinderen maar kan me wel voorstellen hoeveel pijn en verdriet dat doet om je eigen kind te verliezen.
Ja Petra ik heb nog steeds heel zwaar met het verlies van mij vader .
Ik heb mijn vader heel erg gemist feestdagen.
Ik huil elke dag dat ik nu mij vader moet missen.
Toch doe ik me best de dag door te komen.
Maar het gaan niet zoals het moet.
Omdat het niet zo heel goed gaat met me gezondheid.omdat ik me heel druk maak.
Ik heb nergens zin meer in.
Toch de kinderen van me broer zoeken me vaak op toch ondanks ik het moeilijk heb probeer ik leuke dingen doen met hun.
Ik had een heel goeie band met mij vader.
Ik was zijn lieveling.
Verlies is gewoon verschrikkelijk.
Het geef mij een heel rot gevoel dat het nu nieuwe jaar is waarom ik dat gevoel heb weet ik niet.
Reputatie 1
Ik denk niet dat mijn boodschap overkwam dus ik laat het maar zo.
Ik wens je sterkte.

Reageer