Vraag

Iemand zien na overlijden, wel of niet?


Toen mijn moeder in 2004 overleed, heb ik er bewust voor gekozen om haar niet meer te zien. Ik wilde me haar levend herinneren. Met mijn schoonvader heb ik precies hetzelfde gedaan. Ik heb hem nooit dood gezien, alleen levens. Wat zijn jullie ervaringen daarmee? En heb je er spijt van?

22 Reacties

Ik heb mijn vader wel gezien,maar ik was toen 21 en net zwanger van mijn eerste kind. Het is mij niet goed bevallen.
Na de zelfdoding van mijn zus moest ik haar wel zien, doordat ik als enige van de familie bij alles aanwezig moest zijn.
Ik vind het niet fijn, dus als ik dood ga , word ik niet opgebaard en zal het afscheid in besloten kring plaatsvinden.

Ik heb nergens spijt van, want dat heeft geen enkele zin.

Daarbij denk ik dat als iemand dood is, de geest uit het lichaam is en verwerk ik het verlies op mijn eigen manier.

Wat mij betreft, laat iedereen daar vrij in.

Cecilia.
Ik heb mijn grootouders van mijn vaderskant wel gezien. Ze lagen er allebei erg mooi bij, maar mijn grootouders van moederskant heb ik niet gezien. Ze waren wel opgebaard maar ik kon op dat moment het niet over mijn hart verkrijgen om te gaan "kijken". Alle 4 mijn grootouders leven voort in mijn hart en hoofd. Daar kunnen ze nog alles wat ze hier niet meer konden.
Ik heb er geen spijt van dat ik ze niet meer gezien heb. Ieder verwerkt het op zijn/haar eigen manier en kan voor zichzelf bepalen of ze wel of niet afscheid nemen door te "kijken". Ik vind ook dat je kinderen niet kunt opleggen om te gaan kijken. Een kind heeft zijn eigen belevingswereld en kan in veel gevallen in overleg met de ouders bepalen of het gaat kijken.
mijn vriend is afgelopen november gestorven en die heeft hier thuis opgebaard gelegen
in zijn eigen bed maar ik heb daar tot vandaag de dag helemaal geen spijt van ik vind
zo dat is iedereen persoonlijk
Mijn opa van moeders kant was de eerste mens die ik dood zag. Ik was toen 25 jaar. Hij lag thuis opgebaard. Oma vroeg of ik opa wilde zien. Ik heb geen duidelijk beeld van hoe hij er uit zag, maar op de een of andere manier heeft hem zien na zijn overlijden de band die ik altijd met hem heb gevoeld, sterker gemaakt. Misschien wel door de vraag van oma en mijn beslissing om hem te willen zien.
Daarna heb ik anderen na hun overlijden gezien en ontdekt dat het laatste beeld in de rij komt te staan van beelden die ik mij herinner; het beeld dat de rij afrondt.
ja ieder doet het op zijn eigen manier maar ik ben heel blij dat mijn vriend thuis was en konden
mijn hondjes ook naar hem toe als ik bij hem was hij was zelf nog maar 51 jaar dat is vrij jong
om te sterven maar mijn hondjes hebben op hun manier ook afscheid genomen en dat ik al zeg
ik heb er geen minuut spijt van gehad hij lag ook thuis gewoon in bed niet in een kist super is dat
Ik heb van verschillende mensen na hun overlijden nog afscheid genomen en iedere keer
krijg ik het idee dat het niet meer de betreffende persoon is.
Heel oneerbiedig krijg ik de associatie met Madame Tussaud.
Het liefste behoud ik het beeld van de leverende persoon, maar in de praktijk is dat niet altijd mogelijk
Op mijn 14e zag ik de eerste overledene.
Dat was mijn moeder.
In 1981 ging dat toen heel anders dan nu.
We zagen haar pas na een dag in de kist. Toen was er geen mogelijkheid van zelf verzorgen. Ik vond het niet eng, wel koud weet ik nog.
Een jaar later zag ik de dirigent van het koor. Zonder dekje over in kostuum.
Vreselijk vond ik dat. Heb daarna jaren niet meer gekeken als er familie overleed.
Toen 2 jaar geleden mijn vader overleed kregen we de mogelijkheid om hem te kleden en verzorgen.
Was zo bijzonder en fijn om te mogen doen.
Hij lag erg mooi in de kist.
Toen dan ook dit jaar mijn schoonouders overleden heb ik het ook samen met mijn man gedaan. Aangekleed en verzorgd.
En ik blijf het een bijzondere gebeurtenis vinden.
Een lichaam zonder ziel.
Leeg maar toch bijzonder om te zien.
Ik kan er uren naar kijken, hoe een gezicht van een overledene elke dag veranderd.
ik had mijn vriend laten balsemen en het leekt net of dat hij lag,
te slapen niet extreem wit ik ben daar ook super blij om dat ik het zo gedaan heb en paar weken
geleden hadden wij een herdenkingsdienst en dat had ik niet willen missen zo super
mooie dat het door de dela geregeld was en super mooie gewone liedjes en een man die
zelf zingenden en op een piano speelde super mooie was dat
Scheelt wel of iemand midden uit het leven is weggegleden of een slopende ziekte heeft gehad is mijn ervaring.
Mijn schoonouders waren onverwachts.
Die leken ook net te slapen.
Terwijl een oom en later een tante bijna niet meer te kerkennen waren na 3 dagen .
Klein hoofdje en een rare bruine kleur.
mijn vriend die heeft kanker hij heeft er bijna 1 jaar over gedaan
en je zag niet aan hem dat hij kanker had want hij was nog steeds
flink ik denk niet dat hij iets was afgevallen ik denk dat hij ongeveer
90 kilo weegde en bij de meeste die vallen heel erg af
hij heeft ook vanaf maandag middag tot woensdag avond in bed gelegen
toen was hij dood maar hij heeft al die tijd rond in huis gelopen want hij gaf echt
niet toe om dood te gaan
Vreselijk om je vriend te moeten verliezen trouwens.
De mensen die kanker hadden die ik ken waren al ouder. 69 jaar en 76 jaar.
Vooral mijn oom die 69 geworden is was erg gekrompen in het gezicht.
Sterkte boyke
komt goed maddy een geluk ik heb 2 honden waar ik veel mee ben wandelen
Toen ik 16 was overleed een goede vriend aan een brommer ongeluk.
Ik heb toen wel gekeken toen hij opgebaard lag, nog niet in de kist.
Dat beeld is nooit meer uit mijn hoofd gegaan, daar ben ik zo van geschrokken dat ik daarna nooit meer heb gekeken.
Ook al werd er gezegd dat opa of oma er zo mooi bij lag, ik wil degene herinneren zoals hij/zij was.
Levend, lachend!
In het begin vond mijn familie dit moeilijk, nu hebben ze er respect voor.
toen ik klein was ging ik ook kijken dat ik ook een keer geschrokken ben
maar sinds een paar jaar ga ik weer kijken en nu met mijn vriend
ik had dit niet willen missen super was dat je kan er naar toe wanneer je wilt
Ik heb zelf ervaren dat het voor mijn proces heel belangrijk is om te kijken. Zeker voor kinderen kan het zo zijn dat ze een droomwereld blijven hebben waarin de ouder elk moment terug kan komen.
Mijn vader heeft gelukkig bij het overlijden van mijn moeder een aantal foto's gemaakt. Deze kan ik nu af en toe bekijken.
Ik heb alle mensen die overleden zijn in mijn omgeving opgebaard gezien.
Bij het overlijden van mijn moeder is wel gevraagd of ik wilde helpen opbaren maar dat kon ik toen niet. Later bij het overlijden van mijn opa heb ik hem wel durven aanraken en daarmee ook een stukje voor mijn moeder gezorgd omdat ik het bij haar niet durfde.
Ik denk dat je moet doen waar je je "goed" bij voelt.
Vraag anders of iemand een foto wil maken zodat je als je spijt krijgt toch een beeld kan zien.
Ik heb mijn vader en moeder allebei dood gezien. Bij mijn moeder was ik erbij toen ze stierf. Mijn vader was net overleden toen ik kwam. Voor mij was het een bewuste keuze om erbij te zijn als mijn ouders verzorgd en aangekleed werden. Ik heb zelf niets gedaan,maar was wel in dezelfde kamer en zag hoe mijn ouders verzorgd werden. Ik ben wat dat betreft eerlijk gezegd niet zo'n held..maar ik heb het wel gedaan en ben daar trots op! Het gaf mij een raar gevoel als mijn ouders daar lagen met alleen "vreemde" om zich heen. Mijn moeder werd opgemaakt en haar nagels werden nog gelakt,ze kreeg oorbellen in en werd daarna keurig in de kist gelegd. Bij mijn vader (overleden in 2013) hadden we een familiekamer en ben ik in de week voorafgaand aan de begrafenis nog verschillende keren samen met mijn moeder en broer bij mijn vader geweest,ik keek dan van een afstand,want zoals ik eerder zei Ik ben geen held. Toen mijn moeder overleed hadden we ook een familiekamer maar daar ben ik alleen nadat mijn moeder verzorgd was geweest. Mijn broer heeft daar wel veel steun aan gehad,ging iedere dag even langs,draaide cd'tjes. Ik zag mijn moeder pas weer op de dag van de begrafenis. Het scheelt wel dat mijn moeder een "mooie dode" was. Dus vond ik dat ook niet zo eng. Ik heb mijn beide ouders dus tot het sluiten van de kist gezien. Ik zal eerlijk zijn,het zal geen hobby van me worden,maar ik ben blij dat ik het heb kunnen doen. Voor mijzelf en voor hen. Het is me wel opgevallen dat ik geen moeite meer heb om een dood iemand te zien,sinds ik mijn beide ouders dood heb gezien.
Ik ben als 4 jarig meisje door mijn ouders naar mijn opa meegenomen. Ik weet hier niks meer van en volgens mijn ouders was ik meer onder de indruk van de sneeuw (mijn opa is 2e kerstdag overleden en oudjaarsdag begraven). Bij mijn eerste opa in 1982 ben ik er niet bijgeweest. Jaren heb ik geen bewuste begrafenissen gehad, eentje met een gesloten kist.

De oma van mijn ex overleed in september 2003. Ik wilde niet in de kist kijken. Van hem moest het, want dat hoorde zo. Gelukkig hebben mijn moeder en schoonmoeder daar toen een stokje voor gestoken, immers, ik moest doen wat ik wilde.

Toen mijn oma eerste kerstdag 2003 overleed ben ik per ongeluk wel bij mijn oma gaan kijken. Meer omdat we met alle neefjes en nichtje erlangs gedreven werden (zo voelt het nog steeds). Was ik niet blij mee.

Mijn moeder in maart 2004 was een ander verhaal. Ik was bij haar overlijden en heb haar zien sterven. Ik heb haar nog veel gezien en zelf de kist mee gesloten. Maar het was mijn moeder niet meer vond ik, een lege huls...

Momenteel kijk ik niet als iemand overlijdt. Als mijn man of kinderen zouden overlijden wel, dit is anders... Naar mijn mening.
toen mijn vriend in november was overleden daar was ik zelf alleen bij ik heb en mee de brancar op
gelegd om naar het mortowarium waar hij gewassen werd toen is hij weer thuis gekomen om hem daar
op te baren ik heb mee geholpen hij heeft daar gelegen tot dat hij werd gecremeerd toen heb ik hem
s morgens mee de kist in gelegd ik heb de kist dicht gelegd de bloemen erop en mee de auto ingereden
toen heb ik op het crematorium hem met de collega s mee de aula ingereden ik heb dit echt super gevonden
ik had dit zelf niet willen missen en zelfs mijn hond is mee gegaan en die deed het super goed
Ik vind dat heel persoonlijk. Ikzelf heb alle overledenen gezien en ben zelfs tijdens het overlijden erbij geweest. Ook heb ik meegeholpen met opbaren zoals wassen, aankleden, haren doen. Dat voelde voor mij heel prettig en gaf me het gevoel dat ik alles heb gedaan wat ik kon doen voor de overledenen (opa en oma's).

Maar mijn man wil dit absoluut niet en dat kan ik me ook voorstellen. Hij vindt het niet prettig en wil ze graag blijven herinneren zoals ze waren toen ze nog leefden.

Kwestie van respecteren. Wel of niet is ieder zijn eigen keuze en beslissing.
ik heb ze wel overleden gezien maar mijn zoon wilde zijn vader niet opgebaard zien . We hadden een 24 uurs kamer maar hij is er nooit geweest. Ik respecteer iedereen zijn keuze. En tijdens de dienst was de kist ook gesloten met een foto erop
Het is te begrijpen dat de mensen de levende naasten willen herinneren maar soms kan je niet anders
Ja natuurlijk wil ik iemand zien, na het overlijden. Het hoort voor mij bij het verwerkingsproces en ik heb er dan ook geen spijt van. Een mooie foto op de kist is voor mij ook heel waardevol.Toen mijn moeder overleden was, lag zij thuis opgebaard. Ik vond dat heel fijn en waardevol en ben blij dat dit zo gegaan is.

Natuurlijk respecteer ik het als mensen er bewust voor kiezen dit niet te doen. Iedereen gaat er toch op zijn of haar manier mee om. Het is belangrijk je er goed bij te voelen.

Reageer

    Cookies

    DELA maakt gebruik van cookies om het gebruik van de website te analyseren, om het mogelijk te maken content via social media te delen en om de inhoud van de site en advertenties af te stemmen op uw voorkeuren. Deze cookies worden ook geplaatst door derden. Door deze melding weg te klikken of gebruik te blijven maken van deze site stemt u hiermee in. Klik anders op meer informatie.

    IK GA AKKOORD Cookie instellingen