Hoe schrijf je een toespraak voor een dierbare?


Gisteren kreeg ik een mooie link doorgestuurd van @Foxy. Inspirerende spreuken. Levenscitaten

Toen vroeg ik mij af: heb jij wel eens een toespraak voor een dierbare geschreven? Waar begin je dan?

18 Reacties

Grappig genoeg begin ik altijd in het midden. Om de simpele reden dat je altijd vastloopt aan het begin. Dus het is heel makkelijk als je gewoon in het midden begint (bij een anekdote). Soms blijkt dat midden ook een prima begin te zijn.
Mijn vader was ongeneeslijk ziek,en overleed 2 maanden na de diagnose. Ik heb er dus 2 maanden aan kunnen "wennen" dat ik mijn vader ging verliezen. In die tijd heb ik ook mijn speech al geschreven. Als ik aan mijn vader dacht kwamen er veel herinneringen van toen ik klein was naar boven. Maar ook humorvolle anekdotes. Die heb ik er allemaal in verwerkt. De dingen die we samen deden. Ook het stukje ziek zijn kwam aan bod. Ik ben geëindigd met een gedicht wat hij in mijn poëziealbum had geschreven. En meteen na de speech kwam het lied wat speciaal was voor mijn vader en mij. Die speech lag dus al "startklaar". Mijn moeder overleed afgelopen Oktober toch nog vrij onverwacht. Daar had ik dus niets voor op papier,maar in de dagen tot de begrafenis heb ik toch de rust kunnen vinden om ook voor haar een speech te schrijven. Ik heb de mensen bedankt die voor haar gezorgd hebben,haar vriendinnen bedankt. Anekdotes en waardevolle dingen verteld over ons. Als iemand zo dichtbij je heeft gestaan,komt er altijd wel iets in je op. Je kunt hierin niets fout of verkeerd doen,het zijn jouw gevoelens naar degene die je lief hebt. Dus begin gewoon..
Je kunt het nooit meer over doen...
Ik zie het echt als een ode aan mijn ouders.
Ik heb een keer een toespraak geschreven voor mijn oma op haar begrafenis. Ik begon met een aantal citaten en herinneringen maar ik vond het heel moeilijk om er een samenhangend verhaal van te maken. @moviemag knap dat je dat op die manier hebt gedaan. Uiteindelijk heb ik een gedicht voorgedragen dat ik goed vond passen.
Soms wil het ook helpen om je speech te beginnen bij het laatste stukje van het leven en dan zo steeds verder terug te gaan in de tijd met mooie, fijne herinneringen, anekdotes en verhalen. Op deze manier eindig je je speech met levendige herinneringen van de overledene in plaats van te eindigen met het zware laatste stuk van het leven.
Bij een afscheidswoord hangt het van je verbondenheid af met de persoon die is overleden.
Bij je ouders zal dat anders zijn dan bij je schoonouders.
Hoe is je relatie met die persoon geweest.
Geen idee hoe je dit schrijft. Wel heb ik het bidprentje voor mijn moeder geschreven. Een heel verhaal, meer tekst pastte er ook niet op. Verder hoefde ik dat niet te doen. Mijn oom, broer van mijn moeder, vertelde een verhaal en de rest had ze zelf al geregeld.
Reputatie 1
Voor mijn zus heb ik dit geschreven en voorgedragen bij het afscheid.

AFSCHEID

Afscheid?
Ik ben er toch
Ik kan er toch niet niet zijn
Als je een verbondenheid ervaart
met alles en allen
hoef je nooit afscheid te nemen
of wie dan ook te verlaten
tenzij elk moment sterven en veranderen is
zo is elk moment leven en laten leven
Stille tranen van levende pijn en liefdegroei
vloeiend laten afscheiden
hoort bij het leven of verglijden
je nood
je zielepijn
je vragen
je klagen
je hele zelf
je ZIJN
we kunnen het dragen
stut of steun
valt er in dit opzicht
van geen sterveling te verwachten
geen mens is bij machte
je diepste leed te verzachten
Alleen met allergoddelijkste stille krachten
komen we samen in het leven
door de diepste nachten..

Daar zal het goddelijk Licht
je verwachten..

***
Lieve An, Jij heb dat al ervaren.
Jij bent nu THUIS.
Vaar wel.
Namens ons allen :
Tot Ziens.

***
copywright: Riet Merkx
Zelf zou ik beginnen bij eerst eens samen komen en praten met direct betrokkenen (als die er tenminste zijn) zoals opa, oma, vader, moeder, broers en zussen, de wat oudere kinderen en elkaars ervaringen uit te wisselen over de betreffende persoon. Dat geeft, naar mijn mening, een uitgewogen en brede kijk op hoe eenieder de persoon in zijn leven heeft leren kennen en hoe hij/zij in het leven stond. Dat maakt het gemakkelijker om daarna de waardevolle ervaringen en gebeurtenissen goed op een rij te krijgen en te omschrijven. Zo kan het afscheidsbericht een erg mooie weerspiegeling worden van het karakter en het leven van de betrokken persoon.
Reputatie 1
Bij mijn jongste zus heb ik na de H. Mis zelf solo gezongen:

Tijdens de bewieroking.
en voor de "uitvaart" van de kerk.
Dat is het korte responsorium uit de Completen
van het kerkelijk avondgebed.

"In manus tuas, Domine, commendo spiritum meum.
In manus tuas, Domine, commendo spiritum meum.
Redemisti nos Domine, Deus veritatis.
Commendo spiritum meum.
Gloria Patri et Filio et Spirtui Sancto.
In manus tuas, Domine, commendo spiritum meum."

In uw handen, Heer, beveel ik mijn geest.
In uw handen, Heer, beveel ik mijn geest.
Gij hebt ons verlost Heer, God van waarheid.
Ik beveel mijn geest.
Eer aan de Vader en de Zoon en de heilige Geest.
In uw handen, Heer, beveel ik mijn geest.
Anekdotes, wat goede eigenschappen, de belangrijke rollen die men voor anderen heeft gespeeld en de betekenis die een persoon voor jezelf heeft gehad... Daarmee kom je al aardig ver denk ik. Persoonlijk vind ik het ook altijd wel prettig (en in ieder geval realistisch) als er, het liefst met wat humor, ook over minder plezierige kanten iets wordt gezegd. Anders wordt het zo'n nep-verhaal ('Over de doden niets dan goeds').
Rob en YTi, in jullie omschrijving kan ik me helemaal vinden. Het helpt om eerlijk te zijn.
Als eerlijk zijn kwetsend of irritant wordt, kan je de afscheidstoespraak beter aan een ander overlaten.
ik vind dat je dat moet doen vanuit je eigen gevoel. bekijk hoe jij ten op zichte van de overledenen hebt gestaan en hebt gevoeld en pas daar je toespraak op aan.
Ik heb op het overlijden van mijn man ook als eerste gesproken over hoe het kontakt tussen ons was en over het gewis en mijn traan in een leeg glas.
Bij mijn schoonmoeder waren er verschillende soorten toespraken: een levensloop, maar ook een herinneringstoespraak. En ook een gedicht. Alles was mooi en goed. De volgende moeilijkheid was het vertellen.
@Rosalie: is het goed gelukt om het gedicht voor te dragen?
In de afgelopen jaren heb ik al diverse "herinneringen" opgehaald tijdens uitvaarten en crematies. De eerste was het moeilijkste (mijn vader). Het werd een gedicht, in de kerk voorgedragen, daarna mijn moeder en vervolgens collega's en vrienden. Nu achteraf, merk ik dat ik mijn toespraken iedere keer anders doe. Eerst las ik alles van een briefje, nu doe ik het uit mijn hoofd en kijk de aanwezigen aan. Het gaat veel spontaner. De laatste keer begon ik door in te haken op de muziek die daarvoor werd gespeeld. Gewoon door een opmerking te maken, dat die muziek zo paste bij de persoon die was overleden. Ik bereid mijn toespraak voor, weet waar ik het over wil hebben. Dat zijn goede dingen, minder bekende kanten, grappige gebeurtenissen. Want, hoe verdrietig ook, het is toch mooi als je voor de aanwezigen, herkenbare gebeurtenissen kunt vertalen in een glimlach. Ik gebruik ook wel karakteristieke gebaren van de overledene of handelingen of uitspraken. Ik probeer wel altijd spontaan te zijn, dat is niet zo moeilijk als je het niet hoeft op te lezen van een blaadje. Ik begrijp best dat dat niet iedereen is gegeven. Belangrijk blijft, dat de toespraak "uit het leven gegrepen" is. Herkenbaar voor alle aanwezigen. Ik probeer ook mijn stem niet (al te) somber te laten klinken. De toespraak hangt af van de persoon èn wie spreek je toe: de overledene of de aanwezigen. Dat is een keuze.
Ergo, het maakt niet uit, waar of hoe je een toespraak begint of eindigt. Een toespraak komt uit het hart en is eerlijk en mag emotioneel zijn. Verdrietig zijn is emotie. Het is jouw herinnering aan de overledene.
Hoi Jasper, jazeker uiteindelijk is het me gelukt met mijn nichtje om een mooie toespraak voor te bereiden 🙂 Thanks voor je vraag
Handig dat stappenplan, maar ik raad iedereen toch aan om het boekje te bestellen. Daarin worden alle stappen verduidelijkt met sprekende voorbeelden.
Reputatie 4
Beste klunsov.

Met het op schrift zetten,van een toespraak,komen
de herinneringen,en met deze herinneringen,de herkenbaren
momenten,tijdens het leven,van een dierbare.
Een toespraak,vanuit het hart gegeven,heeft geen regels
nodig,om tijdens het afscheid nemen van een dierbare,
zijn of haar leven,te verwoorden.
johan.

Reageer