Hoe egoïstisch was ik......

  • 16 oktober 2017
  • 7 reacties
  • 388 Bekeken

Gisteren tijdens het opruimen kwam ik een a4 tegen met dik gedrukte letters...
" leven doe je op je eigen manier,sterven ook "
Het is inmiddels 6 jaar geleden dat mijn moeder op mijn verjaardag stierf.
Ze is 4 maanden in het hospice geweest, ze heeft letterlijk en figuurlijk haar ogen daar gesloten.
In bed blijven liggen en wachten tot ze dood ging. Geen enkele toenadering werd op prijs gesteld. Mijn moeder was goed en lief en hield veel van ons,wat ze altijd liet blijken. Ja, in woord en daad.
Haar laatste fase heb ik nooit begrepen. Nu mijn eigen verdriet is weg ge ebt is duidelijk dat niet alles te begrijpen is. Dat is ook mijn grootste valkuil, ik wil alles begrijpen. Hoe dan ook ik was met mijn eigen verdriet bezig. Ik ging haar verliezen , mijn moeder ging dood. Geen afscheid, geen lief woord terwijl dat altijd haar sterkste kant was. Nu 6 jaar later heeft mijn moeder geen afscheid kunnen nemen van ons denk ik. Hoe is het voor iemand die gaat sterven?

7 Reacties

Reputatie 2
Hoi Franneke,

Bedankt voor je openhartige bericht. Wat ontzettend moeilijk moet dat geweest zijn, voor jullie allebei. Ik denk niet dat je jezelf kwalijk kunt nemen dat je met je eigen verdriet bezig was. Hoe zou jij met de kennis die je nu hebt, anderen willen adviseren er mee om te gaan als hun dierbare zich afsluit?

Groetjes,
Marthe
Hoi Marthe tja ook weer een overdenking. Ik ben voor communiceren dus blijven praten. Maar als dat er niet meer is kun je eventueel bemiddeling zoeken wat ik gedaan heb in het hospice. Dat werkte helemaal niet. Ja wat blijft over? AFDWINGEN nee, heb ik ook niet gedaan. Maar het blijft moeilijk te begrijpen. Ik denk nu accepteren dat het niet anders is of was. Maar op het moment zelf was het vreselijk moeilijk.
Toen mijn vader te horen had gekregen dat hij ongeneeslijk ziek was,raakte ik in een diepe put. Mijn vader,mijn maatje,mijn alles..ik ging hem verliezen,alleen wanneer en hoe was nog niet bekend. Ik kon er slecht mee om gaan,huilde veel. Ook (helaas) als ik bij mijn ouders kwam. Hoe ik ook mijn best deed,de tranen zaten té hoog. En juist hij degene die altijd zei dat het wel goedkwam,kon dat nu niet tegen mij zeggen. Ik zei ik kan dat niet..afscheid nemen,mijn vader verliezen. En toen zei mijn moeder de zin: Wacht maar,als het dalijk zover is,kun je het wel! En ze heeft gelijk gekregen. Toen het in juli zover was,had hij een lijdensweg van een week. Hij takelde per dag af,en ik heb gevraagd of hij aub gehaald kon worden,want dit gunde ik mijn maatje niet. Ik die zo opzag tegen het afscheid..wilde dat hij zijn rust zou krijgen. Zo zie je dat de situatie een mens kan veranderen.
Toen mijn moeder na een ziekte van 12 jaar,2 jaar later overleed. Lag ze 5 dagen in het ziekenhuis. Maar hé met dat bijltje hadden we al zo vaak gehakt,hier kwam ze vast ook weer bovenop! 1 dag na mijn 40e verjaardag gaf mijn moeder aan dat ze zo niet meer verder wilde. Ook de arts kwam aan haar bed en gaf aan niets meer voor haar te kunnen doen. Even overleg met elkaar,en er werd besloten te stoppen met alles. Wij kregen 10 minuten om afscheid te nemen. 10 minuten waar ook belangrijke andere zaken besproken moeten worden. Welke kleren wilde ze aan? En dan moest mijn moeder ook nog haar aandacht verdelen over 2 (mijn broer en ik). Voor we het wisten sliep ze en is ze niet meer wakker geworden. Mijn vader was 73 toen hij stierf en mijn moeder 66. 2 heel verschillende manieren van afscheid nemen,en ook 2 heel verschillende manieren van rouw. Want nu is juist mijn moeder degene waar ik het het meest moeilijk mee heb. Bij mijn vader dook ik erin,liet mijn verdriet toe en ging er dwars doorheen. En mijn moeder heb ik veilig weggestopt in mij.. ik hoop dat je hier iets aan kunt hebben. Mocht je vragen hebben,dan hoor ik het wel,groetjes van Corina.
Qua communicatie zijn wij heel open naar elkaar en naar anderen toegeweest. Alles kon besproken worden. Ook wat mijn vader zelf wilde. Alles vantevoren met elkaar op papier kunnen zetten,natuurlijk met een lach en een traan. Welke muziek,welke drankjes (mijn vader dronk graag een biertje dus werd er bier geschonken) de koeken (mijn vader is banketbakker geweest,dus waren er luxe koeken). De plaatselijke voetbalclub is rood-wit en daar lag mijn vaders hart,dus rood-witte rozen op de kist. We hebben echt alles besproken met elkaar en genoteerd. Dus toen het moment daar was,hoefde we dat er alleen bij te pakken. Mijn moeder had het allemaal voor haarzelf genoteerd,dus ook dat konden we er 2 jaar later zo bijpakken. Dat scheelt veel werk,en je kunt doen wat degene zelf nog graag wilt.
Toen mijn vader stierf op zijn verjaardag,was er helaas helemaal niemand bij ,de gedachten alleen al maken mij nu nog verdrietig en het is al meer dan 20 jaar geleden,ik heb wel hulp gezocht want ik kon dit niet verwerken alleen,dat heft mij wel goed gedaan alles van mij af kunnen praten,ik kan als ik wil hier wel een boek overschrijven zo verdrietig was ik.
Ik wens je heel veel sterkte zoek hulp wie weet heb je er wat aan.
Reputatie 1

Ze is 4 maanden in het hospice geweest, ze heeft letterlijk en figuurlijk haar ogen daar gesloten.
In bed blijven liggen en wachten tot ze dood ging. Geen enkele toenadering werd op prijs gesteld. Mijn moeder was goed en lief en hield veel van ons,wat ze altijd liet blijken. Ja, in woord en daad.
'
Mijn hart breekt bij het lezen van jouw verhaal Franneke. Om jou maar ook om je moeder. Ik denk dat je gelijk hebt en dat zij idd het afscheid van zoveel dat haar lief was niet aan kon... dus op deze wijze vermeed. Maar wat zal dit zwaar voor je geweest zijn...😕

Moeders die afscheid moeten nemen van wat hen het meest dierbaar is in dit leven. Je kind(eren). Eigelijk is het ,n ondenkbare eis die het leven je soms stelt. En jouw moeder zocht en vond haar manier in deze ,voor jou zo pijnlijke, vorm van zelfbeschikking.

[quote]'' Ik denk nu accepteren dat het niet anders is of was. Maar op het moment zelf was het vreselijk moeilijk.''[quote]

Mee eens! Ik denk dat dit een verstandige en liefdevolle benadering is . Al lijkt het mij, mede gezien jullie relatie, bijna niet te doen. Ik ben er stil van maar vooral onder de indruk van hoe respectvol jij jullie verhaal verwoord hebt.
Ik hoop ook erg dat je vrede hebt kunnen vinden in de gedachte aan dit afscheid dat toch zo anders was dan jij had gehoopt en nodig had en ik wens je veel sterkte toe. 💟
Mooi geschreven Petra A

Reageer