Familieconflict bij overlijden

  • 9 februari 2016
  • 47 reacties
  • 14774 Bekeken


Toon eerste bericht

47 Reacties

Het is alweer enige tijd geleden dat ik deze discussie ben gestart. Het is nu al enige maanden stil.
Alle reacties heb ik "binnen laten komen". Dat was niet gering. Gewoon laten bezinken en even laten rusten. Het grootste gedeelte van de discussie heb ik zojuist nog eens herlezen. Wat ik van mezelf niet had verwacht is, dat het me wel iets doet. Dank alle forumleden voor jullie persoonlijke bijdragen.

Eigenlijk een ontzettend verdrietige situatie, dat een familiekwestie zou moeten escaleren tijdens een uitvaart/crematie. Waar blijft het respect naar de overledene (en directe nabestaanden)?
Het is nu 5 jaar geleden dat ik ernstig ziek werd. De daarop volgende jaren ga je anders tegen "zaken" aankijken. Relativeren. Elke dag sta ik op als een gelukkig mens. Ik wil niet meer "in het negatieve" denken. Ik wil het liefst mensen om mij heen die positief in het leven staan. Ik kan er niet meer tegen als ik aanwezig ben bij gesprekken waarbij niets goed is. Ik vind het triest. Doe niet meer mee aan dergelijke discussies en distantieer mij. Ik wil herinnerd worden als iemand die meedenkt in en meewerkt aan het goede of heeft (mee)gewerkt aan het beste bij mensen naar boven te halen. Als vrijwilliger in een revalidatiecentrum (alwaar ik zelf ook verpleegd ben geweest) doe ik daar mijn uiterste best voor en ik zie dat het werkt, zowel bij patiënten als teams. Het leven is zoveel mooier als je kunt genieten van alle (ook eenvoudige) dingen om je heen: de bloeiende bomen en bloemen, een langs fladderende vlinder. Het klinkt poetisch maar is zo simpel en oh zo belangrijk. Door de boodschap die ik overbreng verwacht ik ook dat mensen met een zelfde instelling aanwezig zullen zijn bij de crematie. Ik zal niemand verbieden aanwezig te zijn. Neemt niet weg dat mijn zoon niet zal worden uitgenodigd. Indien hij desgewenst echter wèl bij de crematie aanwezig zal/wil zijn, dan is dat aan hem. Respect dwingt hij daarbij echter bij niemand af.
Ik ben blij dat ik het thema heb opgestart. De reacties waren direct en emotioneel. Ik proef verdriet en teleurstelling, maar tegelijkertijd realiteit. Probeer niet iets te veranderen, dat niet in je macht ligt. Verspilde energie, die je beter kunt gebruiken in "het positieve".

Ik wens de discussieleden een verder mooi leven en heel veel sterkte toe in hun toekomstige visies.
Reputatie 2
Respect, Hans!
Reputatie 3
Goedeavond Hans.

Een Familieconflict,tijdens een uitvaart.
Een "aards belang",stellen boven het afscheid
nemen van een geliefde.In en in triest,voor de
nabestaande(n),van de overledene,en de uivaart
verzorgenden.
Het kan voorkomen, we moeten dit als Topic,
maar snel vergeten.
johan.
Hi Johan,
Gelet op de reacties binnen dit topic lijkt er toch sprake van een casus die wel degelijk veelvuldig blijkt voor te komen. Het is goed er aandacht aan te hebben besteed. Het is niet iets dat "slechts" sporadisch voorkomt.
Als je ooit in een dergelijke situatie terecht bent gekomen, zul je dat niet vergeten. Het is goed, dat op deze wijze forumleden hun gedachten over dit onderwerp hebben kunnen delen.
Reputatie 3
Tijdens een uitvaart,is het de bedoeling van allen,
om afscheid te nemen,en eer te bewijzen aan een
overledene.Als dan zo"n uitvaart ontsierd word,
door ruzie en onmin onderling,is er niet alleen een
groot verdriet,maar ook een groot schaamte gevoel.
zo tragedie,zal nooit vergeten worden,maar zal men er
liever over willen zwijgen.
johan
Duidelijk. Dan zitten we op één lijn.
Zie mijn quote in mijn reactie van vijftien dagen geleden: "Eigenlijk een ontzettend verdrietige situatie, dat een familiekwestie zou moeten escaleren tijdens een uitvaart/crematie. Waar blijft het respect naar de overledene (en directe nabestaanden)?
ik vind dat je ook al is er een conflict of ander probleem met bepaalde mensen , je hebt ook te maken met de overledene vind ik. Het kan wel de vriend/kennis van de overledene zijn en dan heb je daar als evt partner wel mee te dealen. Daarna kan je ze ook links laten links
Beste Hans,

Een zeer gevoelig onderwerp en inderdaad zeer uiteenlopende reacties. Een oplossing is (al genoemd) een besloten uitvaart houden, mocht je toch anderen de kans willen geven afscheid te nemen zou je een (avond) wake kunnen houden voor de uitvaart. Maar naast de wens van een overledene, het zou toch echt wel heel verdrietig zijn als een (familie)conflict verder escaleert als iemand is overleden. Want degenen die je achterlaat leven daarna verder, en het zou dan fijn zijn als die mensen niet meer met een conflict geconfronteerd hoeven te worden. Dat het conflict voor de uitvaartdienst tot een acceptabele oplossing zou zijn gekomen voor beide partijen, afscheid nemen kan inderdaad normaliter maar 1 keer.
Ikzelf heb er niet veel van meegekregen, maar bij de uitvaart van mijn vader was er ook een akkefietje, 'n medewerker van het crematorium heeft toen de betreffende persoon meegenomen naar de koffiekamer en op hem/haar ingepraat. Verder heb ik er toen niks meer van gemerkt. De hoofdreden dat ik niet naar de uitvaart van mijn moeder ben geweest, vorig jaar, was de afstand en mijn gezondheid. Dat hadden mijn moeder en ik ook zo afgesproken. Wij hadden al afscheid genomen van elkaar toen ik in 2008 vertrok uit mijn geboorteplaats. Maar ook wilde ik niet, omdat ik geen zin had om naast mijn hypocriete zus en schoonzus te moeten staan tijdens het condoleren na de dienst. Voor hun besta ik zelfs niet meer. Mijn broer is een watje, die durft niet tegen zijn vrouw in te gaan, dus laat ik het maar zo, geen contact meer mee....Mijn beide kinderen kregen een rouwkaart, omdat een kennis zo vriendelijk was mij hun adressen door te geven, Daar zijn ze heel erg boos op nu, dus die laat ik geen kaart sturen als ik mocht overlijden. Ze hebben wel een boeket bloemen laten bezorgen in het uitvaartcentrum, dat vond ik wel fijn. Met mijn schoonfamilie hebben we al helemaal geen contact meer, dus die krijgen ook geen kaart of bericht als ik overlijdt. Nee, mijn uitvaart wordt een erg besloten gedoe, ik denk mijn man en misschien nog een kennis en/of de buren, maar meer verwacht ik er niet. Ik vind alles best.
Hans, en anderen die hier hebben gereageerd:

Familieconflicten zijn op zichzelf al heel erg naar, maar worden bij een overlijden en uitvaarten nog pregnanter. Het gaat om een eenmalige gelegenheid om - waardig - afscheid te (kunnen) nemen. Er is geen kans op een herhaling; je kunt als ongewenste of afgewezen persoon later niet alsnog deelnemen aan de ceremonie. Ik zou ervoor willen pleiten om iedereen die dat wil (en voor zover dat praktisch mogelijk is), tenminste de gelegenheid te geven om persoonlijk afscheid te nemen en de begrafenis of crematie bij te laten wonen. Leven en dood zijn m.i. van meer gewicht dan individuele belangen in een conflict.
Zelf ben ik van mening dat, hoe groot het conflict ook is, betrokkene wordt geïnformeerd (persoonlijk of schriftelijk, maar wel vóór de uitvaart/crematie). Bij de kennisgeving kan dan evt. worden vermeld dat de overledene te kennen heeft gegeven dat de aanwezigheid van die betrokkene niet op prijs wordt gesteld.

Wow, wat ben ik blij bovenstaand te hebben gevonden/gelezen!

Ik ben Cindy, een vrouw van 55. Ik ben mijn moeder haar engist kind en wij hebben altijd een moeizame relatie gehad. Ongever zes geleden heb ik het contact verbroken omdat zij mij leegzoog en het was voor mij onmogelijk om aan al haar eisen/wensen te voldoen. Zij had een vriend (LAT relatie) en met deze man kon ik het niet vinden.Er was geen ruzie, gewoon geen contact meer wederzijds.Na de breuk voelde ik een gevoel van bevrijding hoe gek het nu klinkt. Ik had nooit verwacht de mijn leven zo een wending zou nemen!
Vorige week kreeg ik bericht van de bank of ik haar bankzaken wilde afhandelen. Wat een schok! Ik wist niet eens dat zij was heengegaan en blijkt dat zij al op 29-07-2016 was overleden. Niemand heeft mij ingelicht. Haar uitvaart is door iemand anders geregeld (haar vriend?) en door de privacy wetgeving stelt de Dela dat zij mij dit ook niet mogen vertellen. Hij heeft mij tijdens en na haar dood overal buitengesloten.

Bij navraag bij de Dela kreeg ik dit als antwoord:

Bedankt voor uw bericht. Graag informeer ik u hieronder.

Overlijden moeder
Gecondoleerd met het verlies van uw moeder. Zij was hier inderdaad verzekerd. Echter mag ik vanuit wetgeving hier geen verdere informatie over aan u verstrekken. Een van de nabestaanden is onze contactpersoon geweest tijdens de uitvaart. Deze persoon kan u van deze informatie voorzien. Wellicht heeft u een idee wie van de nabestaanden dit geweest kan zijn en kunt u met hem/haar contact opnemen. Ik wens u veel sterkte met het verlies. mocht ik u nog ergens anders mee kunnen helpen hoor ik dat graag.

Ik ben overal buitengesloten, de bank benaderd mij 3 maanden na haar dood met de mededeling dat zij dood is, en weet niet eens of zij begraven of gecremeerd is en waar ik nu afscheid kan nemen. Ik kan niet eens rouwen. Hoe kan ik contact op nemen met iemand die jaren geleden mede de reden was dat er geen contact meer was met mijn moeder? Mijn moeder had een oudere zus maar deze wont in het buitenland en daar heb ik al meer als 20 jaar geen contact mee en weet ze niet eens te vinden. Misschien is zij ook al overleden, geen idee. De Dela heeft hierin niet bemiddeld, mij niet eens de kans gegeven om afscheid te nemen.

Bij de Dela is de deur dicht, mooie woorden op de site over medeleven en rouwverwerking. Privacy wetgeving is belangrijker als iemand rust geven, de mogelijheid geven om te rouwen.

Sorry, maar ik moet van me af schrijven.
@Cindee: Wat een heftig verhaal. Kan me voorstellen dat je dit van je af wilt schrijven.

Een tip die ik vorige week kreeg was: zie het contact met je omgeving waar je niet goed mee op kan schieten niet als 'nieuw contact', maar als een middel om te komen bij je doel. Voor sommige mensen is dat meer herinneringen verzamelen van hun dierbare. In jou geval is dit: kunnen rouwen.

De weg naar de vriend van je moeder kan je in ieder geval wijzen naar de plek waar ze nu is, zodat jij met je gevoel verder kunt. Hopelijk helpt dat.
Dank voor je reactie Jasper. Je hebt gelijk maar ik durf met die man geen contact te leggen omdat ik bang ben voor afwijzing. Ik kan dit op moment er niet bij hebben. Ik heb zowiezo geen telefoonnummer van die man en als hij nog op zijn oude adres zou wonen, zou ik 130km enkele reis eerst af moeten leggen en niet eens weten of hij mij te woord zal staan. Hij was toen al erg dwingend, opdringerig, assertief en onbeschoft.
Hij heeft ook mijn moeder haar kamer in de verzorginshuis 'opgeruimd'. De verzorgingshuis stelt nu dat mijn moeder geen kinderen of erfgename had. Het gaat me niet om 'erven'. Het gaat mij om op een 'waardige' manier afsched te nemen en zaken af te sluiten.
Hoe is het in een land zoals Nederland mogelijk dat zoiets kan?
Goede avond Cindee, ik zie dat je jouw verhaal hebt gedeeld via ons Forum, Facebook en naar het Klachtenbureau hebt gestuurd. Als het goed is heb je van mij een ontvangstbevestiging ontvangen via de e-mail. Ik pak jouw situatie op via het Klachtenbureau 🙂 Groet, Sharina
Reputatie 3
Een leven,geboren,en welkom geheten met warmte en liefde
door allen.Waarom moet dit anders zijn,bij een afscheid.
Door een""aards belang"",te stellen,boven het afscheid moeten
nemen,van een geliefde,getuigd niet van eerbied,en medemensenlijkheid.
Dit gaat voor mij,een stap te ver,en kan het niet plaatsen.
johan.
Goede avond Cindee, ik zie dat je jouw verhaal hebt gedeeld via ons Forum, Facebook en naar het Klachtenbureau hebt gestuurd. Als het goed is heb je van mij een ontvangstbevestiging ontvangen via de e-mail. Ik pak jouw situatie op via het Klachtenbureau 🙂 Groet, Sharina

Dankje Sharina, ik stel het op prijs. Na meerdere malen mail en telefoon contact gehad te hebben met Dela en steeds weer afwijzing te krijgen, moest ik mijn verhaal kwijt. Ik wil gehoord worden en zo te lezen op de forum sta ik niet alleen in mijn beleving
Ik ben heel erg blij dat mijn vader mijn zusje had gemachtigd om zijn crematie te regelen. Mijn zusje wist van mijn vader dat hij heel erg veel moeite had met twee van zijn familieleden. Mijn zusje heeft bij eentje heel duidelijk moeten maken dat hij welkom was maar wel uit de buurt van de kist moest blijven. Dat heeft ze voor de crematie duidelijk gemaakt . Dus niet op de dag zelf. Ander familielid was erg terughoudend dus mijn zusje heeft toen niks t.a.v, die fam lid gedaan want die bleef al op de achtergrond. Ergens hoe gek het ook kiinkt want we zijn helemaal niet zo haatdragend ( wij dochters van mijn vader ) heeft het wel veel geholpen . Je doet iets wat mijn vader ook zou gewild hebben, Tot aan zijn dood en dit speelde al een tijdje had hij veel moeite met twee van zijn fam leden. En hij bleef er over praten hoe vreselijk ze waren. Het deed ergens goed dat wij als dochters en dan met name mijn zusje iets deed wat mijn vader prettig zou hebben gevonden. Ik ben er ook van overtuigd dat hij als hij van een afstand zou meekijken ons zou bewonderen om onze kracht dat we dit hebben aangedurfd om dat tegen die ene fam lid te zeggen . Die uiteindelijk ook gekomen is maar uit de buurt van de kist bleef. Zo had ons pa ons opgevoed ook dat je moet opkomen voor zwakkeren in de samenleving en nooit anderen moet treiteren. Maar ook niet mooi weer spelen t.a.v. deze twee fam leden die mijn vader hebben belazerd. En dan zeg ik het nog zacht uitgedrukt. Mijn vader heeft ons geleerd om niet te huichelen met anderen als ze je niet mogen. Zo zat hij ook niet in elkaar.
Oops ik ben vergeten te vertellen dat mijn vader ook zei die wil ik niet bij mijn kist en het ging om die fam leden..zijn fam leden
Ja en dat hebben we uitgevoerd ..ze mochten wel komen maar goed eentje had het al door dat hij uit de buurt van de kist moest blijven en de ander werd door mijn zusje benaderd niet op de dag zelf met de mededeling je bent welkom maar niet in de buurt van de kist. En beiden hebben dat dus niet gedaan en waren wel aanwezig . Aha ik was helemaal vergeten te vermelden dat mijn pa het ook zo wilde 😛 Mijn vader hahahaha echt iets voor hem. mijn Papa 🙂 Mis hem nog steeds heel erg
Verder was iedereen welkom ....
waar moet je zijn als er familie is die de wens van de bijna overledene niet respecteert wat betreft bezoek o de palliatieve afdeling endan ook nog door haar eigen nicht die voor DELA werkt plus haar begunstigde is de verpleging doet volgnes mij ook niet wat hoort te zijn
Reputatie 2
Hoi Brentdelano,

Ik heb deze vraag doorgezet naar mijn collega. Het lijkt haar dat dit bij de zorginstelling van de palliatieve afdeling ligt. Of heb ik je vraag verkeerd begrepen? Groetjes, Marthe
hallo de pall raden het aan maar de familie moet t natuurlijk respecteren ? en omdat de grootsts dwarsligger voor dela zelf werkt wou ik dat toch s ef doorgeven ? groetjes
Mijn vrouw is afgelopen vrijdag totaal onverwachts op 54 jarige leeftijd overleden. We waren 36 jaar samen, dus ik ben kapot, samen met mijn zoontje van 14. Mijn schoonfamilie (en dat is ontzettend groot bij Hindoestanen) heeft uit woede dat ik 15 jaar geleden Christen ben geworden, ons 15 jaar geleden de rug toegekeerd. Elke vorm van contact is verbroken, op onze verzoeningspogingen zijn we weggejaagd, we zijn als smekenden aan hun deuren gestaan, men heeft ons bespuugd, uitgescholden, weggejaagd als honden. Mijn zoon is opgegroeid zonder broers, zusters, ooms, neven, nichten enzv. Heel eenzaam. Op zijn verjaardagen moest ik via FB onbekenden verzoeken om verjaardagskaarten voor hem. Nooit hebben ze naar ons omgekeken, nergens waren wij 15 jaar lang welkom, mijn vrouw heeft geleden en gehuild, omdat geen enkele familie, broer, of zuster, of neef, of nicht ooit een voet aan onze deur zette. Wij waren doodverklaard. Nu mijn vrouw dood is, komen totaal onverwachts al die familieleden opdagen, zij willen bij de crematie zijn en alles bepalen. IK EN MIJN ZOON WEIGEREN!! Kan me niets schelen wat u denkt, al is het hun zuster, ze zijn niet welkom en als ze toch gaan forceren om afscheid te nemen, dan schakel ik de politie in, desnoods ga ik geweld gebruiken! De laatste eer bewijs je iemand als ze nog leeft, door op een fatsoenlijke manier met die persoon om te gaan. De laatste eer aan iemand bewijzen na de dood, is je reinste bedrog, kolder en onzin. Een gestorvene kun je geen laatste eer bewijzen. Er zijn mensen en er zijn aasgieren. De aasgieren blijven weg van levende mensen, maar als een mens dood is, dan komen die lijkenpikkers opdagen en dat is nu gaande. Mijn schoonfamilie bestaat uit aasgieren.
Reputatie 2
Hallo @Radja, ten eerste gecondoleerd met het verlies van je vrouw.

Bedankt voor je openheid op het forum. De opdrachtgever van een uitvaart mag bepalen wie er wel/niet uitgenodigd worden en/of bij de uitvaartplechtigheid aanwezig is. Je kunt deze situatie het beste bespreken met je contactpersoon/uitvaartverzorger.

Heel veel sterkte toegewenst.

Groetjes,
Marthe

Reageer