Euthanasie



Toon eerste bericht

51 Reacties

Het is natuurlijk altijd goed om ons te bezinnen op wat er zoal aan onderwerpen langs komen, Cecilia - in de media, op dit forum en in ons persoonlijke leven, maar om onze mening bij onszelf te houden, vind ik toch iets te veel gevraagd. Een forum als dit is er juist voor bedoeld om je mening te geven, als je die hebt en hem kwijt wilt. Dat je eerst afwacht tot je ergens over uit bent, is een mogelijkheid, maar vragen stellen aan anderen vind ik ook een goede optie, juist om je met de reacties erop een mening te kunnen vormen.

Ik vind het verwarrend om bij een onderwerp als dit (euthanasie, Levenseindekliniek) het gevoel te krijgen dat ik mijn mond maar moet houden, omdat ik jou daar een plezier mee zou doen, Cecilia. Ik wil je best een plezier doen, daar gaat het niet om, maar ik ben lid van dit forum om meningen uit te wisselen, niet om te zwijgen over gevoelige onderwerpen.

Voor wat betreft de topics euthanasie, Levenseindekliniek en levenstestament wil ik aangeven dat ik dit zeer ingewikkelde en delicate onderwerpen vind, waarbij ik nu eens het ene denk en voel, en dan weer iets heel anders of zelfs het tegenovergestelde. Ik ben er niet uit, dus, en ik ben blij dat dit Forum me helpt om de voors en tegens tegen elkaar af te wegen. Als ik alleen maar in de spiegel zou kijken, is het gevaar groot dat ik in een kringetje rond blijf draaien en constant hetzelfde zou blijven denken.

Denk nu alsjeblieft niet dat jij van mij niet in je spiegel mag kijken of je niet zou mogen bezinnen of zo. Ik geef alleen maar aan dat ik daar in dit geval anders over denk.
Je hebt gelijk en het is voor iedereen anders, gelukkig maar en natuurlijk is zo'n forum bedoeld om er over te praten, maar het is voor mij misschien soms te zwaar. Ik neem me nu voor om niet zo vaak meer te kijken en het wat rustiger aan te doen, want er speelt nog meer in mijn leven waar ik het al moeilijk genoeg mee heb.
Toch bedankt voor jouw oprechte reactie.
Dankjewel voor je reactie, Cecilia. Alle liefs en sterkte met de problemen of uitdagingen waarmee je in jouw leven te maken hebt.
Cecilia schreef:

Vanavond op Nederland 2 Documentaire over de Levenseindekliniek om 20.25 uur en daarna om 21.20 uur, Napraten over de Levenseindekliniek met Coen Verbraak.



Via Uitzending Gemist zijn 2Doc: Levenseindekliniek en de nabespreking terug te zien voor wie de uitzendingen gemist heeft of nog eens wil bekijken.

Hoe kijken jullie, nu een week later, terug op de uitzending over de Levenseindekliniek?
Lieve Rianne,
Ik ben nog steeds blij met de Levenseindekliniek, hoewel ik even twijfel had omtrent de zaak van de demente dame. Zij gaf duidelijk aan dat ze op een andere plek in de kamer haar euthanasie wilde en haar man hield haar tegen. Ik weet natuurlijk niet wat de reden was, maar ik wil zelf de plaats bepalen als ik sterf door euthanasie en zeker niet gedwongen worden om in een stoel te blijven zitten.
Ik heb momenteel andere dingen aan mijn hoofd, dus verwacht niet veel actie van mij.
Liefs, Cecilia..
De documentaire en de nabeschouwing hebben op mij zo ingewerkt dat ik wat meer tegen euthanasie ben geworden, althans in de getoonde drie gevallen. Juridisch was het kennelijk allemaal in orde, maar alle drie de casussen vond ik moreel discutabel. Ik heb er vooral vragen over gekregen.
Is het zo moeilijk om voor een oude dame meer leuke bezigheden en/of gezelschap te organiseren, zodat het leven weer draaglijk wordt? Ze knapte heel erg op van dat dagje naar het strand.
Iets dergelijks vond ik gelden voor de demente mevrouw. Het zal misschien geprobeerd zijn, maar was daar met een groepje vrijwilligers om dit echtpaar heen niet óók een beter leven te organiseren?
De vraag die ik bij de meneer heb die aan dwangstoornissen leed en zichzelf sneed, is een nogal harde, die ik met flink wat aarzeling toch stel: als hij er zo graag uitstapte, en zijn wonden telkens weer gehecht moesten worden... waarom dan geen slagader geraakt? Waarom die laatste daad aan anderen overlaten?

Ik vind het reuze moeilijk om te aanvaarden dat we in Nederland flink wat geld uitgeven aan zo'n Levenseindekliniek en andere dienstverleners op dit vlak en dat we tegelijk kwetsbare ouderen die naar aandacht en gezelschap snakken, in hun eentje in hun sop gaar laten koken.

Dat wil niet zeggen dat ik mensen het recht zou willen ontzeggen om deze uiteindelijke keuze te maken. Juridisch is dat allemaal best wel goed geregeld, geloof ik, en voor wie echt een einde aan zijn leven wil maken, is die kliniek natuurlijk een veel betere weg dan voor een trein springen of een ander gruwelijk einde kiezen.

Wat ik ook lastig vind, is dat een documentaire niet bepaald alles laat zien. Je krijgt in de beelden impliciet de mening van de documentairemaker aangereikt, terwijl vele uren filmmateriaal niet getoond worden. Niet getoond kúnnen worden ook.

Wat de nabeschouwing betreft: ik geloof dat de discussie rond de Levenseindekliniek en euthanasie niet erg gediend is met twee extreme meningen tegenover elkaar zetten. En al helemaal niet, als er grote woorden als 'Ik vind het moord' gebruikt worden. Ik heb behoefte aan meer nuances en aan redelijke argumenten.
Na het opnieuw bekijken van grote delen van de documentaire en de nabespreking is mijn oordeel over de documentaire niet wezenlijk veranderd. Ook ik ben terughoudender over euthanasie geworden. De indruk is sterker geworden dat in twee gevallen de doodswens misschien voorkomen had kunnen worden als er meer gedaan was om het ergste lijden te verzachten. De documentaire laat zien dat er zelfs nog plezier te brengen is in het leven van iemand die lijdt. Ik weet ook dat lijden niet altijd dragelijk is te maken, zeker psychisch lijden niet.

Euthanasie wordt helemaal in de medische sfeer getrokken; het is een behandeling, een antwoord op een hulpvraag. Daardoor worden artsen belast met het toepassen ervan. Wat is er tegen om het uitvoeren ervan (indien mogelijk) door de persoon zelf te laten doen?
Ik kan een heel eind meegaan in je laatste vraag, André. De drie mensen in de documentaire waren, voor zover ik dat vanaf mijn toeschouwerspositie kan bepalen, alle drie in staat om zelf de gifbeker ter hand te nemen en te ledigen. Zouden ze dat geweigerd hebben, dan was dat volgens mij een aanwijzing geweest dat ze er niet volledig achter stonden - en dat het dus ook niet door moest gaan. Ik denk nu ook even aan die documentaire van een paar jaar terug: Moek die zelf het bakje yoghurt vol pillen leeg at, dat haar stiefzoon voor haar had weten te bereiden. Die situatie kon ik veel beter invoelen.

Wat de draagkracht van de artsen betreft, ben ik iets terughoudender: elke arts heeft de vrijheid om wel of niet aan euthanasie mee te werken. De artsen die ervóór kiezen, schatten dus ook in dat ze die daad aankunnen.

Ik vind beide opties dan ook de voorkeur verdienen: zo veel mogelijk euthanasie voorkomen door adequate zorg in de laatste levensfase, eventueel met ondersteunende vrijwilligers. En als de doodswens desondanks blijft, zo zorgvuldig mogelijk handelen en waar mogelijk de lijdende mens zelf zijn gifbeker laten opdrinken.

Bij dit alles denk ik er ook aan, dat in de documentaire gemeld werd dat de Levenseindekliniek ook veel aanvragen afwijst. Hoe gaan die afgewezen mens en zijn of haar omgeving daarmee om? Is er voldoende ondersteuning voor ze?
het enige wat ik aan deze discussie wil mee geven is dat er inderdaad best wat meer aandacht voor de levenseindekliniek want dat is toch wel schrikken als in de nieuwe wetgeving zoveel artsen niet mee willen werken wat het nog moeilijker maakt voor de partner om de wens van zijn partner te respecteren
Woensdag 18 mei 2016 om 22:55 uur wordt op NPO 2 de documentaire Voor het te laat is uitgezonden.
De documentaire gaat over de moeder van een van onze forumleden, bij wie Alzheimer werd vastgesteld. In het topic dat is geopend door Frank vind je meer informatie hierover.
In de uitzending van Nieuwsuur op zondag 22 mei (http://www.npo.nl/nieuwsuur/22-05-2016/VPWON_1248474) was een item gewijd aan de vraag of in Nederland de zelfdodingspil beschikbaar moet komen voor mensen die niet verder willen leven, maar volgens de geldende wetgeving niet in aanmerking komen voor euthanasie. Het item begint na minuut 9.
Wat me vooral in de uitzending opviel was een andere vraag, namelijk of een arts daar wel of geen rol in zou moeten spelen. Hierboven heb ik al eens geschreven dat ik iemand anders niet wil belasten met op mijn verzoek beëindigen van mijn leven, ook een arts niet. Met de beschikbaarheid van de zelfdodingspil zonder briefje van de dokter, haal je wat we graag 'een zachte dood' noemen, uit de medische sfeer. Willen we dat?
Reputatie 3
Beste NEvers

In mijn aanwezigheid,werd door de huisarts,
na overleg,via de telefoon met de specialist,
euthanasie,toegepast,om mijn schoonzusje,
uit haar vresenlijk lijden,te verlossen.
Met opium verstuivers,werd de pijn onderdrukt,
tot dat het niet meer hielp.
Er was geen wilsverklaring,dat bij ondragenlijk
lijden,euthanasie,toegepast moest worden.
De huisarts,kon dit lijden,niet langer meer aanzien.
Johan.
Beste Johan, wat een emotioneel verhaal. Wat vindt je er zelf van?
Hartelijke groet,
Nancy
Reputatie 3
Ja NEvers,het was een emotionelen gewaarwording,
Waarin wij allen machtenloos stonden,en haar niet
konden helpen.
Johan.
Er zijn flink wat documentaires en betogen gedeeld, maar wat euthanasie betekend voor een arts wordt zelden belicht. Vandaag las ik het bijzondere verhaal van Sander de Hosson, longarts in Assen. Hij beschrijft zijn gevoel en emoties. "Ga ik dit echt doen?" Een indrukwekkend verhaal. Lees het verhaal hier.

Een nieuw perspectief. Verhelderend? Sowieso ben ik benieuwd naar jullie overwegingen rondom euthanasie. Heb je zelf bijvoorbeeld iets vastgelegd en geregeld?
Reputatie 3
Goedemiddag Jasper.

In mijn levenstestament,heb ik aangegeven,bij een ernstig
en uitzichtloos lijden,geen nabehandeling te wensen.maar met
respect aan mijn wens te voldoen,en mijn leven te beeindigen,
door middel van euthanasie.

johan.
@Johan, dank! En moest je daar lang over nadenken of was je er snel uit?
Reputatie 3
Hallo Jasper.

Ik heb hier niet lang over hoeven na te denken,
vooral omdat ik het lijden van mijn schoonzusje,van nabij
heb meegemaakt,en uiteindenlijk,euthanasie werd toegepast.
Mijn vader,werd ook uit zijn lijden,verlost,door euthanasie.
De oncoloog kwam naar mij toe,zeer verontwaardig,wij hadden
u vader nog een tijd in leven kunnen houden,daar hebben wij
de goede instrumenten voor.
Ik werd kwaad,en niet zo"n beetje ook.
Uiteindenlijk heb ik dat met de dokter kunnen uitpraten,
en was de dokter ook van mening,dat het toepassen van
euthanasie de juiste beslissing was.
johan
@Johan: Wauw. Een heftige ervaring. Ook wanneer je zo de discussie met een arts aanmoet over euthanasie.

Anderen mensen ook in dit soort discussies met artsen terecht gekomen?
Beste allen, ik heb niet alle reacties tot in de details gelezen. Een arts is eigenlijk opgeleid om mensen beter te maken, om mensen te laten leven. Ik vind het uiterst knap dat een arts (wat voor arts dan ook) mee gaat met zijn patient om niet meer verder te willen. Zeker ook omdat als het niet op de juiste (via de voorschriften van de wet) weg uitgevoerd wordt de arts strafbaar is.
Ten tweede kan bijna niemand bepalen wat lijden is, laat staan ondragelijk. Mijn moeder wilde er eerst niks van weten maar ze heeft wel een euthanasieverklaring opgesteld en geregeld (ze was terminaal door slokdarmkanker), maar daarna is het nog steeds aan degene zelf om te bepalen wanneer en of het toegepast gaat worden. In ons geval wilde onze huisarts er wel aan meewerken en zo nee dan konden we terecht in het ziekenhuis bij 1 van haar behandelend artsen. Maar ons werd (dat was voor de documentaire) er op gewezen dat euthanasie heel plots is, vooral voor de nabestaanden. Achteraf ben ik toch blij dat ze mijn mam met palliatieve sedatie hebben geholpen (om ht maar even zo te zeggen). Wat ik in het ziekteproces van mijn mam gezien heb is dat je grens steeds verschuift met wat je nog leefbaar vindt. Maar dat komt ook omdat zij niet dood wilde, dus ook het liefst op het laatst 20 uur wilde slapen om die laatste 4 nog van haar kleinkinderen te kunnen genieten. En ondanks dat dit soort verzorgingsprocessen daar zijn voor familie en omgeving, als dat is wat je als laatste kunt doen (vind ik) dan is dat geen last. Natuurlijk is het ook geen lust of vrolijke bezigheid, maar je staat iemand bij zo goed je kan. War ik een kanttekening moet plaatsen want ik heb mijn moeder uiteindelijk maar 3 weken hoeven te verzorgen. Ik weet niet hoe dit voor anderen is/ voelt die dat veel langer hebben moeten doen.
Daar in 7e regel van onderen moet zwaar zijn war in regel vier van onderen moet waar zijn. Dus ik denk dat als je euthanasie wil je het op tijd moet regelen omdat je een gesprek moet hebben met een onafhankelijk arts en meerdere gesprekken met je eigen arts. Ik heb niks geregeld, eerst alle andere verzekeringen en voogdschap regelen zodat alles voor onze kinderen goed komt. Ik zou zelf eerder voor palliatieve sedatie kiezen bij uitzichtsloos lijden.
Ik las het artikel "Sommige mensen gaan liever strijdend ten onder" van NRC Next. Aanleiding zijn drie doden in een ‘biologische’ kliniek over de Duitse grens. Deze quote viel me op:

"Uit onderzoek naar waarom artsen euthanasieverzoeken hebben geweigerd, komt dat soms naar voren: de patiënt had zich er nog niet bij neergelegd en was dus nog niet klaar om te sterven. Dan is het nog niet ‘af’, denken de behandelaars."

Lees hier het hele artikel. Interessant.

Heb jij dit ook meegemaakt in je omgeving?
Mijn moeder had vanaf 2003 copd.
Dat werd in de loop der jaren steeds erger.. 3 tot 4 keer een ziekenhuisopname per jaar werd standaard. Iedere keer een beetje meer inleveren. Maar zolang ze in haar scootmobiel nog de stad in kon,hield zij het wel vol. Al duurde het soms een aardig tijdje eer ze haar jas aan had om te vertrekken (tussendoor steeds zitten en uitrusten) Verhuist van een eengezinswoning naar een verzorgflat,en iedere dag hulp met aan en uitkleden. Mijn moeder was blij met alle hulp die ze kreeg en dacht niet aan opgeven. Tot de laatste opname in Oktober 2015. Dit keer was de benauwdheid zo erg dat ze op de IC terecht kwam ipv de "normale" opname op de longafdeling. Ze kreeg een tube in. Er werd ons verteld dat ze waarschijnlijk een dubbele longontsteking had,maar wisten niet welke bacterie het precies was,dus werd er met verschillende antibiotica geëxperimenteerd. De tube haalde ze er na 2 dagen uit (omdat deze weer nieuwe ontstekingen kon veroorzaken) en dan kreeg ze een zuurstofkap op,aangezien mijn moeder daarvan in paniek raakte was dat geen succes en kreeg ze in het weekend de tube weer in. Ondertussen gaf mijn moeder via een letterbord (ze kon niet praten met de tube in) aan dat ze veel nadacht en dat het zo voor haar niet meer hoefde.. Wij hadden hierover niets op papier staan. Op maandag wilde de arts een gesprek met onze moeder mijn broer en mij. Daarin gaf hij aan dat ze niets meer voor mijn moeder konden doen. Mijn moeder gaf aan dat het voor haar ook niet meer hoefde. Toen zei de arts dat hij ging kijken om dit voor mijn moeder zo comfortabel te laten verlopen. Mijn moeder werd losgekoppeld van alle apparaten. De tube ging eruit. Mijn moeder werd naar een aparte kamer gereden en daar hebben wij afscheid kunnen nemen. Ondertussen kreeg mijn moeder via het infuus medicatie om haar in slaap te brengen. Binnen 10 minuten sliep ze om nooit meer wakker te worden. Ze had een sterk hart,dus uiteindelijk stierf ze 6 uur nadat begonnen was met de medicatie. Je ziet de tellers terug lopen op het infuuskastje..eerst heel langzaam en op het laatst heel snel (rare vergelijking misschien,maar het deed mij denken aan het aftellen met oud en nieuw..) Alles ging ook heel geleidelijk eerst ging haar halsslagader als een razende tekeer,later werd dit weer minder,2 uur na de start van de medicatie werd ze koeler en verdween de kleur uit haar gezicht,het zware ademen werd lichtjes zuchten. Het is enorm snel gegaan,ik had s'ochtends niet verwacht dat ik s'avonds geen moeder meer zou hebben. Maar ik ben blij dat de arts dit voor haar heeft kunnen en willen doen. Hij had haar ook naar een verzorgingstehuis kunnen sturen met tube of kap en dan maar kijken hoe of wat. Dus ik ben de arts wel dankbaar voor deze beslissing. Al blijft het raar om zo geregiseerd afscheid te nemen. Dit stuk gaat niet over geregistreerde euthanasie,maar staat er zijdelings toch mee in verband volgens mij.
Beste allen, mijn vader is drie weken geleden overleden. Hij kreeg ook euthanasie. Hij had kanker en was op, klaar met alles. Ik ben zo blij dat dit kan in Nederland, er is veel lijden bespaard gebleven voor hem. Ik was erbij en het was vreselijk heftig maar ben blij voor hem dat hij nu rust heeft..
Wij hebben bij de nvve de euthanasie verklaring laten opmaken meteen toen me man ziek werd. Toen zijn we ook direct de huisarts en specialisten in gaan lichten. Toen het tijd werd gaf in overleg de thuiszorg mijn man normaal om de drie uur een injectie. Maar hij werd steeds wakker na een uur dus heb ik gevraagd om hogere dosis. Hij werd na 4 injecties nog steeds wakker. Dus de dosis werd s nachts verhoogd na een strijd met mijn man . Ooo wat wilde hij graag. Maar toen hij na 2 uur niet wakker werd wisten we dat het begon te werken. S ochtends om 6 uur kreeg hij toen de laatste injectie en toen Zagen we hem wegglijden en een half uur na zijn laatste injectie overleed hij. Maar ik vind het een rot gezicht om je man te zien vechten tegen de dood terwijl hij j zo graag wilde. Liever actieve dan passieve. Maar voor actieve was alle laat volgens de arts.

Reageer

    Cookies

    DELA maakt gebruik van cookies om het gebruik van de website te analyseren, om het mogelijk te maken content via social media te delen en om de inhoud van de site en advertenties af te stemmen op uw voorkeuren. Deze cookies worden ook geplaatst door derden. Door deze melding weg te klikken of gebruik te blijven maken van deze site stemt u hiermee in. Klik anders op meer informatie.

    IK GA AKKOORD Cookie instellingen