Euthanasie

  • 9 februari 2016
  • 51 reacties
  • 28196 Bekeken

Een beladen onderwerp waar ik heel graag met jullie over gedachten zou willen wisselen. Ik noem mij zelf een geëmancipeerde patiënt en wil derhalve ook het recht hebben om het te beëindigen wanneer ik dat zelf wil.

51 Reacties

Na het lezen van je kennismakingsverhaal snap ik waarom je jezelf een 'patiënt' noemt. Er zijn een aantal manieren om een einde aan je leven te maken. Euthanasie is er één van. Het moeilijke daaraan vind ik dat je daarbij de ingreep aan een ander (een arts) overlaat. Soms kan dat niet anders.
Als ik niet verder zou willen leven, moet ik zelf die zachte dood veroorzaken. Ik wil daar niet een ander mee belasten, geen arts, geen treinmachinist. De zogenaamde 'pil van Drion' lijkt mij een oplossing. Bovendien een oplossing die de kans op misbruik (op doktersrecept) klein houdt.
Hallo Andre, allereerst hartelijk dank voor jouw reactie. Ik heb ook het Levenstestament als item in het Forum benoemd. Een Drionnetje zoals ik het altijd noem is een mooie oplossing maar in veel gevallen onuitvoerbaar. Je komt na een operatie of een ongeluk bijvoorbeeld in een coma, je krijgt alzheimer en noem maar op. Dat zijn dan wel die momenten waarin ik in een levenstestament beschreven wil hebben dat de stekker er uit mag. Een arts daar mee belasten vind ik op zich al een bezwaarde opmerking. Het moet in een democratisch land toch mogelijk zijn om hier zelf de beslissing over te mogen nemen zodat de arts zonder problemen hier gehoor aan mag en kan geven. Wanneer mag ik nou eens de volledige regie op mijn eigen lichaam en gezondheid hebben? Als ik er goed voor wil zorgen mag een Prescan niet (heeft mijn leven gered anders was ik nu overleden, onze gezondheidszorg had het over het hoofd gezien), en als ik te ziek ben mag ik er geen einde aan (laten) maken........Vreemd land.....
Met je laatste zin ben ik het helemaal eens. In mijn directe omgeving heb ik euthanasie maar één keer meegemaakt, van een vriend, slechts 2 jaar ouden dan ik. Hij heeft het een arts gevraagd die het ook wilde/kon doen. Je zult op dit Forum waarschijnlijk niet met elkaar mogen delen hoe je aan de middelen komt waarmee je zelf een zachte dood kunt veroorzaken. Ik weet dat niet, ben er nooit naar op zoek geweest. En overigens ben ik van mening dat lijden bij het leven hoort. Maar ik heb makkelijk praten.
Ik respecteer jouw mening. Ik ben echter en andere mening toegedaan. Lijden hoort idd bij het leven, het is echter wel zo dat ik het mijn directe omgeving ook niet onmogelijk wil maken om door te gaan met hun leven als ik uitzichtloos op een bed lig te vegeteren. Ik bekijk het dus niet alleen van mijn kant maar ook die van de andere ;-)).
IK begrijp uit jullie reacties dat jullie meer met de gedachtes bezig zijn omtrent het uitvoerend proces.
Wat ik graag hier zou zien is een ondersteunend advies van Dela, op welke beste wijze en wanneer men een euthanasieverklaring kan opstellen. Ikzelf ben van mening, dat wanneer ik door omstandigheden alleen nog maar als een kasplantje door het leven zou moeten gaan, ik van tevoren heb geregeld, dat in overleg met de echtgenote tot euthanasie mag worden over gegaan.Samen met mijn echtgenote heb ik al enkele keren gesproken over zo'n verklaring. Maar er is nog geen verder vervolg aan gegeven.
het leven is lijden en laat je niet verleiden door mensen die het leven geweldig vinden. Ik ken ze wel en zelfs mijn dierbaarste vriend denkt er zo over.
Hij heeft slecht nieuws gekregen en weet dat hij gaat sterven, maar kijkt terug op een prachtig leven met zijn vrouw, die vrouw was mijn beste vriendin en ik mis haar nog iedere dag .
Inmiddels is hij mijn beste vriend geworden en is altijd heel zorgzaam voor mij geweest en het is niet wat jullie nu misschien denken.
Hij heeft alles wel goed geregeld met de behandelend artsen en dat geeft mij rust.
Mijn zus heeft zelfmoord gepleegd en dat heeft mijn leven ontzettend veranderd .
Er is een leven voor haar dood en nu ook een leven na haar dood en mijn leven zal nooit meer hetzelfde zijn.
Ik ga nu uitloggen, want dit alles raakt mij heel diep.
Heel veel sterkte en tot de volgende keer.
Alle Goeds voor iedereen.
Cecilia.
Ik wil niet hard over komen, maar er samen met jouw echtgenote over spreken is echt niet genoeg. Weet jij wel zeker dat zij het met jou eens is en dan is er ook nog iets als persoonlijke vrijheid van keuze.
Ik begrijp het misschien niet helemaal, maar een euthanasie verklaring, dat is heel ingewikkeld en ik denk dat het niet de taak van Dela is. Zij kunnen ons adviseren, maar hebben verder totaal geen invloed.
Dit is alleen aan jou en als er geen ernstige zaken aan de orde zijn op dit moment..probeer van ieder nieuwe dag iets moois te maken!!! Lukt mij ook niet altijd, maar ik probeer het wel.
Goedenavond Cor, Ik ben juist niet met het uitvoerend proces bezig. Zie mijn bericht onder Testamenten. Hier heb ik het onderwerp Levenstestament uitgelegd......
Groet,
Nancy
Wat een mooie discussie over een moeilijk onderwerp. De keuze voor Euthanasie is een hele persoonlijke keuze en de uitvoering aan wet- en regelgeving gebonden. Ik zie dat er gevraagd wordt om een advies vanuit DELA over op welke wijze en wanneer een euthanasieverklaring kan worden opgesteld.

Advies hierin kan ik helaas niet geven. Wel heb ik even gezocht naar meer informatie en kwam terecht op de pagina 'Levenseinde en Euthanasie' van Rijksoverheid. Wellicht hadden jullie deze pagina zelf ook al gevonden. Er wordt uitgelegd welke mogelijkheden er zijn en waaraan een wils- of euthanasieverklaring moet voldoen. Ook staat er een handreiking op die je kan helpen bij het opstellen van een euthanasieverklaring. Is dat de informatie waar je naar op zoek bent, Cor_Ver?
Rianne, dank voor de toelichting. Hier kan ik verder mee.
Cecilia, eens met je opmerking pluk de dag.
Maar dat is niet altijd even gemakkelijk, zeker niet wanneer je vrouw te horen heeft gekregen,
Dat er een kwaadaardig tumor op haar longen zit en hiervoor behandelt wordt.
Want na deze mededeling hebben we met zijn tweeen te maken met die vervelende ziekte.
Allereerst wil ik zeggen dat ik met jullie meeleef en ik zit een beetje in het zelfde schuitje. Elf jaar geleden verloor ik mijn beste vriendin en bleef bevriend met haar man. Nu heeft hij uitzaaingen in zijn longen , na prostaatkanker.Hij heeft gekozen om geen andere behandelingen meer te ondernemen, omdat de kans maar heel klein is dat hij dan langer kan leven. Ik vind dat iedereen zelf mag beslissen in dit soort zaken en gelukkig denkt zijn behandelend arts daar ook zo over.Ik zal hem erg gaan missen, want hij was er altijd voor mij en zoveel echte vrienden heb ik niet.
Ik zal ook aan jullie denken en als ik iedere dag een kaarsje brand, neem ik jullie in gedachten mee.
Heel veel sterkte, Cecilia.
De discussie ging over euthanasie en ik wil graag reageren op een opmerking van NEvers vrij aan het begin: "dat ik het mijn directe omgeving ook niet onmogelijk wil maken om door te gaan met hun leven als ik uitzichtloos op een bed lig te vegeteren". Als je een zachte dood zelf kunt veroorzaken, kan ik mij voorstellen dat je bij het kiezen van het moment, rekening houdt met de draagkracht van je omgeving. Toch vind ik dat wel erg ver gaan. En ik denk dat - als een arts de euthanasie moet plegen - hij/zij dat geen reden vindt om tot euthanasie over te gaan. Om het maar cru te zeggen: jij krijgt geen euthansie omdat je omgeving erg lijdt.
Wat NEvers schreef heb ik gelezen en begrepen. Ik heb moeite met de woorden 'recht op euthanasie'. Een recht moet afdwingbaar zijn, zo niet dan is het een wassen neus. Als je het zelf niet kunt, MOET een ander het dus doen en in veel gevallen dus ook de beslissing nemen dat het nu zover is. Hiermee bedoel ik niet dat ik maar van euthanasie moet afzien omdat het zo zwaar is voor de pleger. Waar mogelijk het Drionnetje, zoals NEvers het noemt.

Blijft - en dat is een concrete vraag - hoe beschrijf je de situatie/omstandigheden waarbij je vindt dat de maat vol is, zó dat het voor familie, vrienden en arts ook duidelijk is wanneer die situatie is aangebroken (dus in al die gevallen die NEvers aan het begin beschrijft dat ik zelf niet meer kan beslissen).
Tjonge wat een lastig onderwerp, om het zo plat te bediscussiëren, zonder emotie en zonder achtergrond van iemand te kennen of te weten.

Beste DELA, is dit niet een onderwerp wat je in een groep wilt bespreken i.p.v. zo koud beschrijven,
Mart, ik weet niet of je omschrijving van de discussie over euthanasie (plat, zonder emotie) slaat op alles wat hierboven is geschreven of vooral op mijn aandeel daarin. Het voordeel van erover schrijven vind ik dat het me dwingt om er goed over na te denken en zorgvuldig onder woorden te brengen. Als je na gesprekken met arts en familie op papier wilt zetten wanneer de maat voor jou vol is, zal je dat ook nauwkeurig onder woorden moeten brengen, zodat arts en nabestaanden houvast hebben bij het bepalen van het moment, als je dat zelf niet meer kunt.

Ik ben het wel met je eens dat erover schrijven en denken ingewikkeld is zonder een concrete situatie voor ogen.
Helemaal eens, met je laatste zin, André
Vanavond op Nederland 2 Documentaire over de Levenseindekliniek om 20.25 uur en daarna om 21.20 uur, Napraten over de Levenseindekliniek met Coen Verbraak.
Bedankt voor deze waardevolle tip!
Deze week (13-20 februari) is het de week van de Euthanasie.....https://www.nvve.nl/weekvan, en ik ga vanavond zeker kijken om 20.25.......er zal zeker discussiemateriaal tussen zitten......
Als we maar vredelievend gaan praten met elkaar en iedereen in zijn/haar waarden laten en elkaar zeker niets op gaan dringen.
Mooie avond.
Beste Cecilia, persoonlijk ben ik nogal verbaasd over jouw opmerking. Ik heb geen flauw idee waarom dit niet het geval zou zijn.
Fijne avond
Ik had dit gevoel vorige week bij een ander onderwerp het gevoel dat mij iets opgedrongen werd en dat heb ik al vaker meegemaakt in mijn leven, waardoor ik niet meer naar mijn innerlijke stem luisterde en waardoor ik erg ongelukkig werd.
Ik hoop dat deze uitleg genoeg is, want verder ga ik niet.
Beste Forumleden, ik had een stortvloed van reacties verwacht naar aanleiding van de documentaire op NPO 2 vanavond. Bij mij in eerste instantie verwarring (misschien bij jullie ook?). De nabespreking werkte verhelderend. Haast tot mijn verbazing merkte ik dat ik het grotendeels eens was met psychiater Koerselman: de dame van 100 zou waarschijnlijk graag willen blijven leven als haar leven niet zo eentonig zou zijn geworden. Aandacht voor haar, activiteiten, tijd voor goede gesprekken zouden waarschijnlijk hebben voorkomen dat ze niet meer verder wilde leven. De demente vrouw werd in Koerselmans optiek niet serieus genomen omdat ze niet goed meer kon verwoorden wat ze wilde. Haar man had daar erg veel last van. Ik kon heel goed begrijpen dat haar huisarts geen euthanasie wilde plegen.
Hallo Andre, wellicht dat een hoop mensen het eerst door de pet hebben moeten laten zakken alvorens een reactie te geven. Ik, aan de andere kant, was het alles behalve eens met de psychiater. Deze man is altijd tegen euthanasie.....hoe dan ook...geen discussie mogelijk. Het is niet bespreekbaar bij hem. Als een mens heel veel (psychische) pijn heeft blijft hij aan de zijde van de patiënt. Tja, ik weet niet of ik daar op zou zitten wachten. Ik ben van mening dat je te allen tijde recht hebt om "klaar te zijn met het leven". Ondraagbaar lijden? Ga dat maar eens definiëren. Vandaar dat er in mijn levenstestament staat wanneer ik exact "klaar ben". Ik ben ontzettend blij met deze Levenseindekliniek......het mag wat mij betreft wat meer uit de taboesfeer.....mijn leven....mijn beslissing..
Het is goed om na zo'n uitzending er een nachtje over te slapen, maar het kwam er niet echt van en ook vandaag was het veel nadenken.
Uiteindelijk toch besloten om nog even naar het forum te kijken en ben blij dat het rustig is.
Misschien een tijd om ons te bezinnen en onze mening bij ons zelf te houden en ook eens te kijken in de spiegel.(naar ons zelf).
Ik luister nu naar "Erbarme dich "van Johan Sebastiaan Bach en dat geeft me veel vertrouwen en troost.
Voor allemaal een rustige avond en slaap lekker.

Reageer