Beantwoord

Eindelijk zover om tastbare spullen weg te gooien die niet meer bij me passen

  • 12 oktober 2017
  • 12 reacties
  • 736 Bekeken

Tsja op mijn verjaardag 2011 is mijn moeder overleden. Ik ben eindelijk zover nu te gaan opruimen. Veel spullen die ik niet meer gebruik of niet bij me passen krijgen een andere bestemming. Ik ben er mee bezig. De kringloop daar heb ik gisteren haar servies naar toe gebracht. Opruimen is loslaten is mijn ervaring. Ik ben Fran en ik ben 61 jaar. Getrouwd al heeel lang 1981 en een lieve man om me heen. Inmiddels oma van twee kleinkindjes.
icon

Beste antwoord door magda glavimans 20 oktober 2017, 09:58

Hoi Franneke,

begrijp wat je bedoelt, mijn liefste is 3 jaar geleden overleden, en ik heb nog niet alle spullen opgeruimd,
kan het gewoon niet.

Magda
Bekijk origineel

12 Reacties

Reputatie 2
Hoi Franneke,

Dat is een hele stap. Een moeilijke, maar het is ook een vorm van verwerking en doorgaan.
Wanneer had je voor jezelf besloten dat nu het goede moment is?

Groetjes,
Marthe
Hallo Marthe , een goede vraag van je waar ik even over na moest denken. Omdat we wat drastische wijzigingen in de woonkamer gaan aanbrengen ben ik gaan overdenken waar io het meeste ben en dat is de woonkamer. Ik ben erachter gekomen dat er veel staat wat er over 10 jaar nog steeds staat. Ik had me al opgegeven voor een cursus opruimen. Ik dacht Nu..is het klaar. Ik leef nu. Wat doe ik er nog mee? Wat wil ik er nog mee? En toen was er geen houden meer aan. Opgeruimd staat netjes. Ik heb weer ruimte in de kasten en ook in mijn hoofd.
Reputatie 2
Hoi Franneke,

Goede tips! Vaak helpt het inderdaad om je af te vragen wat je daadwerkelijk over een aantal jaar nog steeds gebruikt of waardevol vindt. Op ons blog vind je ook een artikel met tips. Nummer 2 komt erg overeen met jouw gedachte erachter.
Inderdaad mooi om te lezen.
Hoi Franneke,

begrijp wat je bedoelt, mijn liefste is 3 jaar geleden overleden, en ik heb nog niet alle spullen opgeruimd,
kan het gewoon niet.

Magda
Omdat mijn moeders flat vrij snel na haar overlijden leeg moest. Hebben mijn broer en ik na haar begrafenis echt bergen werk moeten verzetten. Aan zoveel spullen zit een verhaal..
En inderdaad zo voelt het,als je iets weggooit laat je “je moeder los”... bij ons staat nu nog veel op zolder. Het moeilijkst vond ik de kleren! Haar geur eraan,en de herinnering hoe haar iets stond. Ik heb alles in de container gegooid,zodat het vernielt zou worden. Ik vond het geen fijn idee als een ander er nog in zou lopen. Mijn vaders kleren zijn wel naar Afrika gegaan,maar bij mijn moeder kon ik dat niet.
Reputatie 2
Om op te kunnen ruimen moet er een tijd overheen gaan. Opruimen, geen "oude" spullen meer om je heen is ruimte scheppen in huis en hoofd en een nieuwe orde scheppen. Tegelijkertijd is het voor jou nu ook een loslaten van materiële zaken die herinneringen aan je moeder oproepen. Zoals Corina al schreef, ook geuren kunnen direct herinneringen en vertrouwdheid oproepen, maar ook die verdwijnen langzaamaan.

Ik ken iemand die van alle spullen waaraan een verhaal zat een foto heeft gemaakt. Dat fotoalbum is een soort herinneringsboek van haar moeder's spullen en verhalen geworden. Want je zou je een heel leven willen herinneren, ook van dat deel waarin je zelf nog niet voorkwam.

Zo te lezen voel je er goed bij, Fran en dat is belangrijk.
Dat klopt Netty,
Wat u schrijft over dat de geur verdwijnt. Ik heb een aantal kleren van mijn vader en moeder apart gehouden (waar wij met ze op de foto staan dat ze die aanhebben,of die voor ons veel betekende) en daar heb ik voor mijn kinderen,nichtje en mijzelf beren van laten maken. En inderdaad de geur is een eind weg. Maar het blijft wel een prachtige herinnering aan (O)pa en (O)ma!
Dank jullie wel voor de fijne reacties.
Het mooie om hier te lezen is dat ieder op haar of zijn eigen wijze alles verwerkt. Daar is volgens mij geen tijd aan gebonden. Veel sterkte allemaal.
Beetje bij beetje, stapje voor stapje hebben wij de spullen van mijn moeder opgeruimd. Daar hadden we ook de tijd voor, omdat mijn vader nog in het huis woont. En dus hoefde ook niet alles weg. Maar soms is die tijd je niet gegeven, omdat een kamer of huis leeg moet. Daar kan ik nu al tegenop zien, als de tijd straks daar is...

De tip van het fotoboek vind ik trouwens erg mooi. Ik ga daar eens over nadenken.

Daarnaast loop ik met de gedachte rond om een fotoboek samen te stellen van het leven van mijn moeder. Van de eerste foto die wij hebben tot haar overlijden. Zo wordt het een mooi levensverhaal in één boek en een mooie nagedachtenis. Ik kan me er alleen nog niet toe zetten om de fotoboeken er bij te pakken. Maar ik weet zeker dat het boek er gaat komen over een tijdje!
Uit ervaring kan ik zeggen dat er echt veel verschil zit tussen opruimen van de spullen van mijn ouders of de spullen van mijn lief waar ik bijna 50 jaar mee getrouwd was. Wat het laatste betreft, nu na bijna 2 jaar nog niet alles een tweede leven gegeven (bij mij gaat niets naar de vuilstort, maar naar het Leger de Heils of de Kringloper). Heeft alles te maken met het nog steeds niet los kunnen laten, het verdriet zit nog te diep.

Reageer