Uitvaartwensen bespreken met je naasten.

  • 18 mei 2016
  • 9 reacties
  • 2348 Bekeken

Op Facebook plaatsten we de stelling: 'Ik vind het moeilijk om het juiste moment te vinden om mijn uitvaart(wensen) te bespreken met mijn naasten'. Eens of oneens?

Het blijkt voor sommigen een onderwerp dat heel goed bespreekbaar is en waarbij de wensen met elkaar worden gedeeld. Bij anderen wordt het juist afgehouden om over de uitvaartwensen of wensen rondom een overlijden te praten. Partners of kinderen die zeggen 'zover is het nog niet', of juist ouders die er niet over willen praten. Of er zijn situaties, zoals het overlijden van iemand anders, geboorte van een kind of ziekte, waardoor het praten over de dood en bijbehorende wensen ineens bespreekbaar wordt.

Hoe gaat dat bij jullie? Is praten over je uitvaartwensen moeilijk of juist helemaal niet?


9 Reacties

ik heb met mijn man mijn uitvaartwensen besproken en alles op papier gezet. Ook hij heeft toen over zijn uitvaartwensen gedacht en ook zijn wensen besproken en op papier gezet. Dit codicil ligt bij het donorcodicil op een vaste plek. Ik vind het een prettig idee dat ik de muziek vastgelegd heb. Wil heel graag gecremeerd worden
Mijn man wil hier niet over praten. Wel weet hij mijn donorwensen. Het is voor hem te dichtbij gekomen toen hij uitgezonden werd. Hij wil hier gewoon niet over nadenken. Hij snapt dat ik dit belangrijk vind. Al tijden neem ik me voor mijn wensen neer te zetten. Maar toch komt het er niet van.
Ik vind het totaal niet moeilijk om het bespreekbaar te maken. Bij ons worden die gesprekken gewoon onder het eten besproken, net als zo veel onderwerpen die ter sprake komen. Het is voor ons dus geen beladen onderwerp en zo wordt het ook niet ervaren omdat we er altijd open en eerlijk over zijn. Maar ik kan me voorstellen dat het voor sommige mensen ongemakkelijk is om er over te spreken.
Ik heb mijn wensen in het wens boekje staan en ook met mijn kinderen erover gesproken hoe en wat ik wil maar ook geluisterd naar wat hun willen. Het is niet alleen mijn afscheid maar ook die van hun. En ik wil het met 'n goed gevoel voor hun afsluiten. Gelukkig kunnen we het er goed over hebben soms ook met humor erbij. Het zijn gelukkig geen zware gesprekken. Sterven hoort bij het leven, waarom dan "dood"zwijgen???
Ook wij hebben er altijd open over gesproken ( mijn vrouw en de 3 kinderen) en net als Riny staat alles in het wensenboekje.
De kinderen zijn op 1 na de deur uit maar met de oudste hebben we dit ook besproken nu hij dus zover we kunnen bekijken bij ons blijft wonen. Voor ons was het gewoon om daar over te praten net als YTi.
Nee, ik vind 'uitvaartwensen' nog het meest makkelijke onderwerp om te bespreken van alle onderwerpen die met het levenseinde te maken hebben. Lekker concreet. Je kunt het over de begraafplaats hebben, de uitvaartdienst, de muziek, de kist... Allemaal dingen waar je je smaak op kunt loslaten. Veel lastiger vind ik de onderwerpen die met (mogelijk) toekomstige zorg te maken hebben, zorg die bv als gevolg van afhankelijkheid verleend moet worden. Zolang er geen professionele hulp mag/kan komen.... En stel dat ook mijn partner niet in staat is mij alle zorg te geven. Wie zou ik als mantelzorger aan m'n bed (of stoel) willen/kunnen hebben? Vrienden? Buren? Oud-collega's? Daar kom ik veel minder snel uit dan allerlei uitvaartwensen.
Het is belangrijk dat mensen hun uitvaartwensen vastleggen en vooral voor de nabestaanden.
Zoals ik al eerder schreef, misschien bij een ander onderwerp, want ik neem al deel aan dit forum vanaf de start en ben nu niet meer zo actief. Ik heb alles vastgelegd in mijn Dela wensenboekje.


Ik voel met Rob mee, want ik heb niet echt zorg als mij iets heftigs gaat overkomen.

Een dochter in het buitenland en al meer dan vijf jaar geen contact met mijn zoon.

Als mij iets ernstigs overkomt, rest mij het verpleeghuis.

Ik probeer daarom, na een leven met veel ups en downs, te genieten van iedere nieuwe dag.

Cecilia.
Ik zou het zelf wel doen . Ik heb gezien bij mijn vader die er veel mee bezig was dat het veel heeft geholpen . Mijn zusje wist wat zijn wensen waren. Ik vind het nog steeds apart dat mijn vader die onverwachts stierf zo openlijk sprak over zijn dood. Hij maakte zelf grapjes over zijn crematie. Hoe moeilijk het ook is om het aan te horen. Voor mij was het best moeilijk om het aan te horen maar toch blij dat hij heeft gedaan want we wisten wat hij wilde ...
Niet alleen zijn wensen werden door hem uitgesproken. Hij liet de Dela papieren zien. Hij gaf zijn pincode door. Hij wilde iets nalaten aan een persoon wat wij ook hebben gedaan . En het is zelfs zo gegaan dat we hebben gezorgd dat de persoon die het heeft dat die persoon nooit last van ons zouden krijgen. Dat we het later zouden opeisen want dat kan dus niet meer en dat gaan we ook niet doen ( zodanig hebben we als dochters dat geregeld )
We hebben echt alles gedaan wat onze vader wilde. Hij was niet ziek en hij was niet oud ( en ik bedoel hier niks mee maar hij had niet de leeftijd tja ik wil liever niet zijn leeftijd vermelden maar hij was een zestiger ) en toch wist hij ergens dat hij het niet lang zou redden. Ik denk zelf wegens zijn ouders en broers en zussen die niet heel oud zijn geworden ..zelfs was mijn vader nog ouder geworden dan zijn gezinsleden ..
Ik denk dat mijn vader het gewoon wist en hij kon nog alles aan ons doorgeven. Op dat moment had ik wel zoiets van hallo hier wil ik het niet over hebben. En het was ook een klap toen hij overleden was. Ik zag dat niet aankomen. Ik heb soms moeite met de nachten merk ik . En in de ochtend heb ik een rotgevoel , Op de dag zelf probeer ik het wel weg te drukken ergens maar dat lukt ook niet. Ik heb er nog steeds veel verdriet van.

Reageer