Over lijden


Netty
Nu er veel discussie is over "voltooid leven" (waar ik niet op in ga nu) dacht ik aan het synoniem voor doodgaan n.l. overlijden. Gaat het altijd over lijden of ook over rust, overgave en tevredenheid? Moeten we niet meer aandacht geven aan al die andere aspecten dan aan leed en lijden?
Een voorbeeld: een kennis heeft 30 jaar getobd over het plotselinge vertrek van haar zoon uit haar leven. In haar beleving was er niets aan de hand en toen wilde hij opeens niets meer met haar te maken hebben. Ze heeft hier zwaar onder geleden en zelfs vlak voor haar dood hoopte ze nog dat het allemaal goed kwam. Onrustig en zeer verdrietig is ze overleden. Over lijden gesproken.

7 Reacties

Johan
Beste Netty.

In de hospice,hebben wij,vol overgave,berusting
vrede ,warmte en liefde,afscheid van elkaar kunnen
nemen.In warme bewoordingen,met onze warme handen
in elkaar,konden wij elkaar nog wat liefde geven,en onze
harten te openen,om onze handen los te laten,om Marjan,
op de vleugels van haar intens verlangen,te laten gaan,
naar haar Moeder en Schepper.
Wat mooi,als je zo mag gaan,van mij,en van allen,die je
heb liefgehad.
Een fijn team in de hospice was er voor haar,en een moeder
die op haar wachte.
johan.
petra-A
Beste Netty,

Eigelijk heb ik geen zinnige aanvulling op wat jij schreef. Wel wil ik je laten weten dat ik ,sinds ik het gisteren las, stil en diep onder de indruk ben van het praktijkvoorbeeld dat jij hier gaf... Wat een enorm drama zal dit geweest zijn en idd wat een groot leed vormde dit voor deze moeder die tot het laatst bleef hopen en verlangen naar contact met haar kind....

Je hebt gelijk, ook dit is een niet geringe vorm van lijden..... En ook dan betekent de dood een einde van de (ziele)pijn.

Dankjewel voor je bijdrage!

groet,Petra
Johan
Beste Petra.

Tijdens de laatste dagen van haar leven,zat ik aan
het ziekbed,van mijn schoonmoeder.
Plotseling stroomden de tranen over haar wangen.
Ik vroeg haar of ze pijn had,ja dat heb ik,maar niet die
pijn,door de ongemakken,waardoor ik afscheid moet
nemen van het leven.In gedachten,was mijn eerst geborenen,
waarvan ik op het kraambed,afscheid van moest nemen.
Een pijn,die ik in mijn verderen leven,heb gevoeld,en van geleden.
Maar johan,met mijn hoop en vertrouwen,mag ik ze weer zien.
Schoonmoeder,is 83-jaar geworden.
johan.
petra-A
Wat ontroerend Johan. Ik heb er ook beeld bij.....
Zolang leven met dat eigelijk nooit echt afwezige gemis van een kind en op je sterfbed zo intens uitzien naar hereniging....
Ik hoop voor haar dat zij een feest van herkenning mochten ervaren!
Netty
Op Johan's ontroerende verhaal over zijn schoonmoeder en Petra-A's reactie nog een reactie van mijn kant. Mijn eigen ervaring met familieleden die in twee groepen verdeeld zo ver mogelijk van elkaar verwijderd in de kerk zaten bij de begrafenis van hun beider vader en grootvader opende mijn ogen voor de wrok die mensen levenslang in stand kunnen houden. Een wrok die alles te maken heeft met vermeende miskenning en afgunst, gevolgd door een afstraffing desnoods tot de dood erop volgt. Hetgeen soms generaties lang door kan sudderen.
Loretta
Mijn visie is: er is lijden dat we zelf voortzetten of veroorzaken, en aards lijden. Het eerste heb ik veel ervaren en omgezet (ik ben toch hier, dus ik maak de kwaliteit in mijn eigen leven dat anderen ten goede komt), en het tweede: is aards en heeft een oorzaak: verschillen, macht, ego etc.

De wereld kan ik niet veranderen, mijn belevingswereld wel. In deze tijd kan niemand meer zeggen: ik wist het niet (uitzonderingen natuurlijk als er verstandelijke beperkingen zijn).

Lijden is voor mij kiezen om geleid te worden.
Netty
Je opvatting over geestelijk en aards lijden deel ik. (Psychiater Frits Winter schreef een boek over De pijn de baas. Fysieke chronische pijn kan door het programma worden verminderd, maar blijkt altijd samen te gaan met mentale pijn.)
Om terug te komen naar het onderwerp: de verwijdering tussen familieleden heeft een oorzaak, die echter niet voor elk familielid als hetzelfde ervaren hoeft te worden. Mensen kiezen dan na een aantal mislukte verzoeningspogingen vaak voor "rust in de kop" door de band door te snijden, maar dat hoeft niet noodzakelijkerwijs een 2-zijdige beslissing te zijn.

Reageer