Angst voor de dood

  • 8 augustus 2016
  • 13 reacties
  • 3925 Bekeken

Wanneer je een verlies hebt meegemaakt kom je vaak in een carrousel van regeldingen terecht. Wanneer dit achterwege is, ontstaat er eindelijk tijd om rustig even te zitten. Soms ontwikkelen mensen dan juist zelf angsten. Misschien ben ik ook wel ziek? Misschien heb ik hetzelfde als mijn moeder had? Ga ik nu ook snel dood?

Heb jij ook zo'n angst ontwikkeld? Hoe ging je daar mee om? En ben je weer vanaf gekomen?

13 Reacties

Angst... Het overkomt me soms.
Sinds mijn man is overleden ben ik alleen verantwoordelijk voor mij en drie opgroeiende kinderen. Die last is soms heel zwaar. Als ik alleen in de auto zit bijvoorbeeld. Dan schiet wel eens door mijn hoofd "als ik maar gezond thuis kom". Maar vaak stuur ik de angst-gedachten bewust weer weg. Want dat beïnvloedt ontzettend mijn humeur. Ik kan toch niet veranderen wat op mijn pad komt. Dát weet ik inmiddels zeker. Ik probeer weer te leven. Met mooie plannen en zo min mogelijk angst als het kan.

Ik merk bij de kinderen juist wel veel angst. Als ik naar de huisarts moet of me gewoon een dagje niet lekker voel. Dan draaien hun hoofdjes overuren. Dat vind ik zo sneu voor hen en doe er alles aan om hun angst weg te nemen. Zij hebben duidelijk ook een groot verlies geleden en daar nog dagelijks last van. Morgen kan alles anders zijn!
Toen ik vroeger werkte met oudere mensen die overleden had ik wel me angsten van ojee hoe als ik in zo'n situatie zit.
Maar sinds het overlijden van mijn man absoluut geen angsten gekregen. Dit is zo eigen geweest.
We hadden alles goed besproken over alles en over hoe hij erover dacht dat ik verder moest gaan. We hebben alles op papier gezet wat er geregeld moest worden en dat hebben we samen nog gedaan voor zover dat kon.
Dit gaf voor hem een minder beangstigend gevoel van dat hij mij niet met al het geregel achter liet en nu moet ik het laatste nog afhandelen maar dat wil niet zeggen dat ik angsten heb.
Ik heb lieve mensen om me heen die me wilden helpen bij alles.

je kan ook je angsten versterken door steeds in een vast ritme te blijven dus raad ik aan ga er op uit en maar er nog leuke tijd van . Je hebt ook nog een leven daarna en de overleden persoon blijft toch in je hart.
Ik denk dat die angst "normaal" is. In mijn omgeving en ook in mijn werk hoor ik heel vaak dat mensen na het overlijden van een naaste bang zijn voor verschillende dingen die we voorheen als gewoon hebben ervaren of zelfs niet eens bij hebben nagedacht. Dit kan voortkomen uit een besef van wat een overlijden veroorzaakt voor de nabestaanden maar natuurlijk ook voor jezelf in de vorm van angst om zelf te overlijden aan..... Ook ikzelf heb na het overlijden van mijn zus (aan een hartinfarct op 38 jarige leeftijd) last gehad hiervan. Bij elk pijntje of steekje was het een ojee.... tot uiteindelijk paniekaanvallen toe. Nadat ook de man van mijn zus wegviel en wij voor hun kinderen zijn gaan zorgen was het eind helemaal zoek. Ik had al de stempel van familiare belasting rondom hartinfarcten, was nu nog maar het enige kind van mijn ouders en daar kwam nu de verantwoordelijkheid bij van de enige bloedband die er nog was om voor mijn nichtjes te zorgen. Geen fijn gevoel! Toch is zwijgen dan niet de oplossing. Speel open kaart met je omgeving, vooral met je kinderen, ook al zijn die in jou ogen nog te klein. Mijn ervaring is dat juist het verstoppen van je angst en onrust en ook het weghouden hiervan bij je kinderen het geheel eerder ingewikkelder maakt dan dat het iets oplost. Ik lees dat je zelf al schrijft dat je ook angst bij je kinderen merkt. Natuurlijk weet ik niet hoe oud je kinderen zijn toch wil ik je aangeven: deel en speel open kaart. Die deur openen en je angst delen zorgt er voor dat de mensen aan de andere kant (in dit geval je kinderen) dan ook door die deur kunnen waardoor je samen kunt dealen met dit probleem.
Immers is gedeelde smart halve smart en dat zelfde gaat op voor angst...
Mijn man overleed ruim 3 jaar geleden heel plotseling aan een hartinfarct. Het eerste jaar was ik zo druk met regelen, onze drie kinderen opvangen en mijn leven weer oppakken dat ik geen tijd had om over andere dingen na te denken. Daarbij kwam dat mijn vader een half jaar later ook plotseling overleed.
Na dat jaar ging ik me realiseren wat er gebeurd was, en sloop langzaam de angst erin. Ik heb hulp gehad, en het leek te helpen, maar uiteindelijk kreeg de angst om zelf ook dood te gaan, mijn kinderen alleen te moeten laten vooral, de overhand. Ik was dag en nacht in paniek, durfde nauwelijks nog een trap op te lopen uit angst voor mijn hart. Ik kon er wel over praten, met mijn huisarts, vriendinnen en ook met mijn kinderen. Iedereen reageerde positief, en ik kreeg alle steun, en erkenning. Dat heeft me geholpen om heel langzaam mezelf weer terug te vinden en de angst los te laten. Ik ben er nog niet helemaal, soms gaat het even mis, maar het vertrouwen groeit met de dag!
Dus schaam je er niet voor, het is eigenlijk heel "normaal" om hier doorheen te gaan.
Bang voor de dood ben ik niet, ik heb helaas wel dezelfde longziekte als mijn moeder ik sta er maar niet zo bij stil anders heb ik geen leven meer.
Verder zijn er tegenwoordig veel betere voorzieningen en medicatie als vroeger dus ik hoop nog een tijdje mee te gaan en dat de kwaliteit van leven goed blijft gaan.
Sinds lange tijd ben ik weer even terug op dit forum en dat is omdat ik altijd dacht geen angst voor de dood te hebben.

Ik ben niet echt "doodsbang",maar merk dat ik in verband met gezondheidsverschijnselen, toch wat onzeker word en zeker als mijn huisarts er ook niet echt onderzoek naar doet.

Ik heb twee huisartsen en de een is doortastend en de ander is een twijfelaar.

Verder heb ik wel belangrijke dingen vastgelegd, zoals een behandelverbod en euthanasieverklaring, maar ook dat is ingewikkelder dan je denkt.

Of ik bang ben om dood te gaan...soms wel en soms niet en ik denk dat dit normaal is.

Uiteindelijk weten we 1 ding zeker in dit leven en dat is dat we allemaal dood gaan.

Daarna, ja dat kan niemand ons vertellen en eigenlijk hoop ik maar 1 ding en dat is RUST te vinden.
Angst is een logische reactie, het kan ons beschermen. Maar idd een angst die overheerst lijkt me niet gezond. Ik ben niet zozeer ergens bang voor, maar leef wel met bepaalde gedachtes, mijn mam was 45 en kreeg borstkanker, met 54 slokdarmkanker. Maar wat me vooral raakt is dat de pijn die ik gevoeld heb toen mijn mama overleed, dat mijn kinderen dat ook zullen voelen als ik er niet meer ben. Dat doet mij heel zeer. En wat anjo schrijft, ook mijn oudste is soms bang dat ik dood ga als ik ziek ben of pijn heb. En dat kost enig uitleg om te zeggen dat het niet zo is. Doodgaan doen we allemaal dusvprobeer ik me daar ook vooral geen zorgen over te maken en te leven
Ik besef opnieuw dat het leven voor iedereen verschillend is en dat er mensen zijn die heel veel verdriet mee moeten maken en er ook mensen zijn waar het wat minder zwaar is.

We zullen allemaal onze eigen weg gaan en ik hoop dat we dan elkaar respecteren en zeker geen oordeel vellen.

LIEFDE is het woord waar ik me aan vasthoud, LIEFDE voor iedereen en dat is niet altijd makkelijk en toch probeer ik het iedere dag weer.

Ik ben ook wel eens teleurgesteld en zeker wanneer ik me erg alleen voel, maar dan voel ik de LIEFDE van de natuur en hoor de vogeltjes zingen in de vroege ochtend en 's avonds als Faith(mijn poes) lekker bij me op bed ligt te spinnen.

Dat is echte LIEFDE!!

Ik kan nu jullie allemaal gaan vertellen over mijn leven en mensen die al langer deelnemen aan dit forum, weten het wel.

Ik heb niet meer die behoefte, omdat ik een andere weg ingeslagen ben en dat is mijn weg naar overleven en optimaal te genieten van de tijd die ik nog heb en daarbij zal ik zeker mijn overleden niet vergeten en ze nog altijd dichtbij voelen.

Ik blijf van hen houden.

Heel veel sterkte voor iedereen.

Cecilia.
Angst voor de dood heb ik gelukkig niet. Bij ons thuis is er altijd heel open mee omgegaan en dat is fijn. Wij werden ook niet bij overledenen weggehouden. Ook nu is het onderwerp dood geen taboe. Dat komt misschien ook wel omdat mijn vader aula-beheerder en drager bij de begrafenisvereniging is, mijn zusje in een hospice werkt en ik voorga tijdens avondwake en/of uitvaarten.
Toen bleek dat mijn moeder ongeneselijk ziek was, hebben we dan ook haar uitvaartwensen besproken. Natuurlijk was dat moeilijk, maar dat was dan vooral omdat we wisten dat zij op korte termijn zou overlijden...
Je kan ook je angsten versterken door steeds in een vast ritme te blijven dus raad ik aan ga er op uit en maar er nog leuke tijd van. Je hebt ook nog een leven daarna en de overleden persoon blijft toch in je hart.

Hoe komt dat? Ervaren andere mensen ook dat spontane acties de angst doen verminderen?
... Ik heb hulp gehad, en het leek te helpen, maar uiteindelijk kreeg de angst om zelf ook dood te gaan, mijn kinderen alleen te moeten laten vooral, de overhand...

Heftig. Wat heeft je vooral weer verder geholpen behalve je verhaal delen? Wat zeiden hulpverleners?
Ik ben absoluut niet angstig geworden, ik neem het leven zoals het komt. Anders heb je zelf geen leven meer. Jasper ik leef gewoon me leventje Door en we zien wel als er iets gebeurt. Anders heb je geen leven zelf meer als je voortdurend in angst leef van ojee zal ik het ook hebben.
Bang voor de dood ben ik zéker niet, ik geloof trouwens ook in het leven na de dood.......
Heb hier een link daarover, voor mensen die er over willen lezen.
Is een e-book:

https://www.dropbox.com/sh/f38gvle3kbi2sw5/AAD_oD-DaV_ayv0aWOIHwQ7ka?dl=0

Euh, in deze map zitten vele e-books die interessant kunnen zijn, dus niet alleen boeken over het hiernamaals........
Download gewoon wat je wilt hebben, het is jullie gegund.......

Groetjes, Angela

Reageer

    Cookies

    DELA maakt gebruik van cookies om het gebruik van de website te analyseren, om het mogelijk te maken content via social media te delen en om de inhoud van de site en advertenties af te stemmen op uw voorkeuren. Deze cookies worden ook geplaatst door derden. Door deze melding weg te klikken of gebruik te blijven maken van deze site stemt u hiermee in. Klik anders op meer informatie.

    IK GA AKKOORD Cookie instellingen