Aan wie laat je na? Kind of kleinkind?

  • 9 januari 2017
  • 22 reacties
  • 7182 Bekeken

Onlangs in het nieuws: kind erft vaker van opa en oma. 'Mijn kleinkinderen kunnen mijn erfenis beter gebruiken dan m'n kinderen.' Wat vinden jullie?

22 Reacties

Ik heb geen kinderen of kleinkinderen
Als ik kinderen of kleinkinderen had gehad had ik het zeker bij leven gedaan weet ik zeker dat ze er blij mee waren geweest
Dat is zeker waar Hannie
Bij mij valt er niet veel te erven en aangezien ik mijn kleinkinderen al zes jaar niet meer gezien heb, ga ik over dit onderwerp niet meepraten.

Dat word voor mij veel te emotioneel.

Toch bedankt voor de tip Frank.
Niet vergeten, vanavond deel 2 van "Kijken in de Ziel."
Ik heb mijn kleindochter ooit een CD gegeven van Peter en de wolf en we hebben er samen naar geluisterd bij Volle Maan en daarna mocht ik er nooit meer zijn.

Niet vanwege het cadeau, maar omdat ik niet geaccepteerd werd om wie ik ben.

Ik wil nu geen berichten meer ontvangen, want de pijn is nu al veel te zwaar.
Schenken met de warme hand beschouw ik niet als nalaten. Dat is gewoon schenken, een cadeau(tje). Toen mijn vader zijn huis verkocht en mijn zus en ik allebei de helft kregen van de opbrengst, heb ik mijn kinderen elk het maximale gegeven waarover ze geen belasting hoefden te betalen. Zoals zoveel mensen wonen wij in onze spaarpot, het huis. Mijn geliefde en ik hebben in ons testament vastgelegd hoe de opbrengst van het huis, als het verkocht wordt, verdeeld wordt over de kinderen.
Als voor mijn overlijden mijn kleinkinderen een extra gift goed kunnen gebruiken geef ik ze dat het liefst 'met de warme hand'.
Hoi Cecilia, Wat jammer dat je geen deelgenoot mag zijn in het leven van je kleinkinderen. Sterkte met dit verdriet.

ik denk dat je vaker hoort dat een (klein)kind een erfenis krijgt dan vroeger. Het gebeurd daardoor volgens mij ook meer. In mijn beleving is het krijgen van een erfenis als (klein)kind een stukje mooie herinnering. Ik denk dat je een erfenis als kind vaker als een must ervaart en dat moet afgehandeld worden. De kleinkinderen zien wellicht nog niet de gevolgen van het accepteren van een (geldelijke) erfenis. Maar het blijft aan de "overledene" te bepalen wie er iets wel of niet krijgt. Ik heb mooie herinneringen aan mijn grootouders en aan de materiële erfenis. Zelf heb ik geen kinderen en dat brengt met zich mee dat ik als tante mijn erfenis ga delen met mijn neefje en nichtje en petekind.
Wanneer je iets bij leven geeft, zie je de blijheid zelf en zie je hoe hiermee wordt omgegaan. Je krijgt op die manier zelf ook een heel mooi geschenk terug.

Wat het PB betreft:
Frank geeft in de topic "Wat missen jullie op dit forum?" (sorry, lukt met niet goed om de linkt te kopiëren, zodat je gelijk naar deze topic gaat 😞 ) het volgende aan: Als je op de naam van de persoon die je wilt schrijven klikt, kom je op zijn/haar profiel. Daar staat een vrij grote knop 'stuur bericht'. Als je daar op klikt, komt er een tekstveld, kun je typen en verzenden. Alleen jullie tweeën lezen dan.
Ik denk dat in het geval van mijn opa, de kleinkinderen (nu ook al) schenkingen krijgen....want voor ons helpen alle kleine beetjes.
Ik heb geen opa's of oma's meer, mijn kinderen hebben die ook niet meer. Als ik later de oma ben van de kids van mijn kids dan ga ik ervan uit dat mijn zoon en dochter goed met hun eigen geld kunnen omgaan. Dat leren wij ze namelijk nu al. Ik zou dus graag zien dat zowel mijn kinderen als hun kinderen erven. Voor zover er iets te erven valt, dan. Ik vind het nogal wat om nu al te zeggen dat mijn kinderen maar liever niet moeten erven. Poeh zeg!
Het is wel zo dat het fijn is om als kleinkind iets te erven van oma, dat heb ik zelf ook meegemaakt. Maar ik wil dus ook dat mijn kinderen erven.
Reputatie 1
Van mijn opa erfde ik trauma,s, maar van mijn oma erfde ik het oneindig vermogen om lief te hebben en het zwakke te beschermen.
Het ene heb ik onderweg gedumpt maar het tweede koester ik en gaf het op mijn levensweg door aan mijn eigen kinderen in het vertrouwen dat ook zij het doorgeven.

En ja, ik weet dat de vraag eigelijk over geld en goederen gaat maar ik waag dat te negeren vanwege het i.m.o. te onbelangrijk zijn daarvan.
Reputatie 1
Ik wil dit wel lezen hoor Hannie. sterker nog, je hebt me aan het denken gezet . Dankjewel!
Reputatie 1
Ik kan het me niet herinneren Hannie maar zou het wel willen lezen. Ik vind eigelijk dat alles hier wel gezegd mag worden toch? Ik heb geen idee hoe zo,n pb werkt ook....
Ik heb kinderen (4) en kleinkinderen.
Ik heb zowel een levenstestament, als een testament laten opmaken. Alhoewel ik met al mijn kinderen een andere band heb, erven zij alle 4. Er staan wel een aantal bijzonderheden in per kind.
Mijn ervaring: ik was erg blij met de erfenissen van mijn ouders in 2015 en 2016, die mij in staat stelden een levensbestendige woning te kopen. Dat geeft mij veel rust.
Een van de kinderen, degene die het dichtst bij mijzelf en mijn levensbeschouwing staat, is executeur in beide gevallen.

Ik heb meerdere malen ervaren dat mijn leven zomaar over kan zijn. Ik doe niet aan doemdenken. Gun mijn kinderen mijn erfenis. Als ze daar (een deel van) willen besteden voor de kleinkinderen: prima!
Ik snap de voorkeur van schenken bij leven.
De topic is toch echter: wie laat je erven, je kinderen of kleinkinderen. Zoals ik het begrijp kun je alleen spreken van erven als iemand is overleden. Of begrijp ik iets niet goed?
Laten we vooral ieder zijn/haar eigen invulling gunnen.
Het is beter te geven met een warme hand dan met een koude hand. Ik nu, maar toen manlief nog leefde dus wij, gaven altijd de kleinkinderen al wat we konden missen, vooral als ze jaren zijn, want dan kunnen de mams en paps geen bezwaar hebben en zien wij zelf de blijde gezichten.
Jullie hebben misschien gelijk, maar als je bij leven je kleinkinderen blij kunt maken met iets, in plaats van na je overlijden met NIETS, zie je de blijheid zelf en zie je hoe ze met IETS omgaan.
Dames, weten jullie, ik heb het helemaal niet over grote bedragen, dat heb ik,( hadden we helemaal niet), maar met alle kleine beetjes zijn ze blij en die knuffel als ze het ontdekken, is echt goud waard. Wat er overblijft als ik mijn hoofd neerleg, is dan niet meer mijn zorg.
Petra, heb jij mijn uitgebreidere reactie gelezen? (Die ik later corrigeerde). Die kwam recht uit mijn hart, maar ik wist niet of dit geaccepteerd werd.Als je dus de achterliggende gedacht wenst te weten, wil ik je dat wel in een PB melden.(indien een PB mogelijk is natuurlijk)
Astrid, mijn vraag werd al door Frank beantwoord. Alsnog dank je wel

Reageer